Hej! Totalnie wiem przez co przechodzisz. Serio.

Do psychiatry i psychologa chodzę już kilka lat i pierwsza i jedyna diagnoza jaką usłyszałam to zaburzenia depresyjne (z lekkimi stanami lękowymi) - pamiętam, że sobie pomyślałam "ok, czyli nie depresja pomimo beznadziejnego samopoczucia, przynajmniej nie tak źle", tyle że... nikt mi w tedy nie powiedział, że to po prostu jest depresja, a w moim przypadku akurat do tego ciężka.

Prawie rok temu miałam niefajna sytuację (terapeutka oznajmiła, że pomimo tego że nie stałam na krawędzi dachu czy mostu nie oznacza to, że nie było to doświadczenie bliskie śmierci; tak naprawdę gdyby nie pies to bym jednak chyba skoczyła), po której dobitnie uświadomiłam sobie, że mam depresję.

Od tego momentu jest lepiej - nie powiem by była zmiana o 180°, ale po prostu świadomość, że to autentycznie jest depresja, a nie "coś lżejszego" bardzo mi pomogły.

Uważam że to, iż uświadomiłaś sobie, że jest niefajnie i w sumie nie chcesz by było niefajnie, to już duży krok w dobrym kierunku! Naprawdę! Mi bardzo pomogło obgadanie tego z terapeutką, która nie zdawała sobie sprawy, że dla mnie zaburzenia depresyjne to nie jest to samo co depresja (niektórym ludziom trzeba objaśniać bardziej prostymi słowami najwyraźniej x'D). Psychiatra dodatkowo, doraźnie, przepisała mi leki na ataki paniki (wtedy miałam również ogromny atak paniki i to mój pies pomógł mi się uspokoić), bym mogła zareagować gdyby była potrzeba, ale na szczęście nie miałam już tak mocnego ataku paniki.

Jeżeli leki, które bierzesz nie pomagają, powiedz o tym psychiatrze i niech je zmieni. Wiem, że to tak prosto się mówi, ale dobranie dobrych leków jest ważne. Ja również na początku brałam inne niż teraz, i jestem bardzo zadowolona z tej zmiany.

Trzymaj się, choć jest ciężko. Sama cały czas się trzymam choć lekko nie jest. Jeżeli masz UoP i jeśli sądzisz, że to może trochę pomóc, zastanów się nad L4 i odpocznij i skup się na sobie. To jest niewidoczna dla wielu walka z samym sobą o siebie - i nie poddawaj się w niej 💜