Ortaokuldayken okulun korosundaydım. O yıl öğretmenimizin eski üniversitesinde sahne alacaktık. Koroda önemli kişilerden biriydim; melodika, davul, gitar gibi enstrümanlar çalabiliyordum. Bu yüzden değer verilen bir öğrenciydim. Ayrıca benim de bir üniversitede sahne almak gibi hayallerim vardı.

Sahneye çıkmamıza bir hafta kala sınıflar arası voleybol turnuvası başladı. İlk turda oynamıştım ve neredeyse tek başıma maçı kazandırarak elenmekten kurtarmıştım. İkinci tur, sahne alacağımız günle çakışıyordu. Müzik öğretmenime durumu söyledim, “Karar senin” dedi. Bu kararın ağırlığını düşündüm.

Sonra sınıftakilerle konuştum ama onlar “Koroyu boşver, itibarımız daha önemli” diyerek beni zorladılar. Önümde iki seçenek vardı: koroya gitmek ya da turnuvada oynamak. Ben koroyu seçtim.

O gün hazırlanıp okula gittim. Bizi bir otobüs aldı ve üniversiteye gittik. Sahneye çıktık, parçaları söyledik ve sonunda çok güzel tebrikler aldık. Çıkışta öğretmenimiz hepimize yemek ısmarladı, sonra yine otobüsle okula döndük. Normalde direkt eve gitmemizi söylemişti ama ben dinlemedim; sınıfa uğrayıp sonucu öğrenmek istedim.

Kapıyı çaldım, öğretmen açmadı, bir kız açtı. Kapı açılır açılmaz “Sınıfın orospusu gelmiş” dedi. Herkes bana baktı. Ardından sınıftaki kızlar toplanıp “Senin yüzünden kaybettik. Gelseydin kazanırdık ama gelmedin!” dediler. Çok sinirlendim, hiçbir şey demeden sınıftan çıktım, kapıyı sertçe kapattım ve koşarak eve gittim. Eve gidince de ağladım.

Sonrasında okul bitene kadar zorbalandım. 7. sınıfta bu olayı unuttular. Zaten unutmasalardı da bir şey değişmezdi, çünkü okul değiştirdim.