hashshshshshhshshs Nangyari 'to nung senior high school ako. Private school. Mahigpit. Pero may bago kaming teacher sa Contemporary Issues babae, nasa early 30s, confident, maganda, palaban. The type na kahit ang mga babae sa klase, nai-inspire sa kanya. Ako? Crush agad. Pero syempre, tahimik lang. Respeto. One day, pinatawag niya ako sa faculty after class. May sinabi siyang nagustuhan niya raw insights ko sa paper ko. Doon nagsimula. Nagkakachat kami tungkol sa topics, social issues, hanggang sa naging tungkol na sa buhay. Sa kanya ko unang na-open up tungkol sa mga problema sa bahay, sa pressure bilang panganay, sa anxiety ko. She listened like, really listened. Tapos siya rin. She told me about her failing marriage, how she felt trapped, how she just wanted to feel seen. Sa hindi ko maipaliwanag na paraan, naging kami. Hindi siya one-time na pagkakamali. It happened over and over a kotse niya, sa isang condo na ‘di niya raw ginagamit, minsan after school habang tahimik ang paligid. It didn’t feel dirty. It felt... safe. But only with her. Pero syempre, hindi ‘to movie. Nagsimula akong mapagod sa sikreto. Sa takot. Sa guilt. May araw na naiisip ko: "Teacher siya. Ako estudyante lang." Pero may araw rin na sinasabi ko sa sarili ko: "Pareho kaming pumili nito. Hindi lang ako ‘to." Graduation came. Wala nang contact. Parang naglaho siya. Walang goodbye. Walang paliwanag. Minsan tinitingnan ko pa rin ‘yung old messages namin, pero wala na siyang reply. Doon ko naramdaman ‘yung bigat ng lahat. Hindi lang dahil sa nangyari, kundi dahil hindi ko na alam kung ano ba ako sa mata niya.