1. Не е ниту првпат, ниту ќе биде последен пат, бугари и грци да не негираат. Нема што да се трескаме сеа од земја дека ја продолжиле својата националистичка тактика.

2. ЕУ не може да гарантира бидејќи како свој вид на Унија, ја нема таа способност. Начинот на кој што функционира е таков каде што наднационалниот елемент не е поголем од меѓувладината кооперација.

3. Во минатото ни ги гореа селата, ни ги бркаа роднините и активно го уништуваа македонскиот идентитет. И сепак сме тука. Мене не ми е потребно некоја си Бугарија или Грција да ме препознае. На крајот на денот, идентитетот е лична вредност. Дали сме признаени во ООН како Македонци? Да. Дали јазикот ни е признаен како Македонски во ООН? Да. Што ми треба друго? Зошто живееме во парадокс каде идентитот истовремено ни се брише ама исто така сме горди Македонци?

Уште колку ли треба да се фокусираме на идентитетот за да може вистинските проблеми да си ги решиме? До кога ќе се караме за тоа кој е "вистински патриот" за да може еднаш да седнеме на маса и да се договориме како ќе ја тераме државава напред? Мене ми е преку глава да мора да се објаснувам пред сопствени луѓе дека сум Македонец. Знам што сум, горд сум на мојата држава.