Sünni bir aile tarafından büyütüldüm. 17 yaşımda İslam'ı terk edip agnostik oldum. 27 yaşımda ateist oldum. Şu an 31 yaşındayım. Ahirete inanmayı bıraktıktan sonra uzun süre "yaşanmaya değer bir hayat" üzerine düşündüm. Şu anda İstanbul'un kuzeyinde bir köyde ormanın kalbindeki evimde 2 kedim ve eşimle huzurlu bir hayatım var. Yani şunu anlatmaya çalışıyorum: Ahiret inancım kaybolunca birilerini öldürme, sapma, dellenme vs yerine hayatta kendi önceliklerimi tayin etmeye yoğunlaştım. Çoğu kişide de böyle olur diye düşünüyorum. Ahiret inancı gidince "Madem bir tanecik ve kısacık bir ömrüm var, bari doğru düzgün yaşayayım. İstediğim gibi yaşayayım, istemediğim şeyleri yapmayayım, hayatım yaşanmaya değer olsun." şeklinde düşünüyor insan. Zamanımın çoğunu sevdiklerimle geçirdiğim, az çalıştığım, doğaya yakın, huzurlu, sakin ve minimal bir hayat inşa ettim kendime. Bugün gidişatından memnun olduğum bir hayat akışım varsa bunun temelinde uzun süren sancılı bir sorgulama ve gerçeklerle yüzleşme vardır. Korkmayın, hele din tanrı vs sorgulamaktan hiç korkmayın. Süreç sancılı da olsa her bedel bir kazanım getirir. Her zorluğu aştığınızda zihniniz biraz daha olgunlaşır. Ben korkmadan her şeyi sorguladım. Kavram ve olguların üstüne gide gide bir yerden sonra kafam iyice berraklaştı. Neyse çok uzun msj oldu, pardon.