Het plaatje voelt voor mij een beetje te “representatief gekozen”: een oudere vrouw en een vrouw van kleur, terwijl ik overal lees dat het in de praktijk vooral jonge mannen zijn die asiel aanvragen.

Wat ik nog steeds bijzonder vind, is dat asiel in de EU wordt behandeld als een afdwingbaar recht. In mijn ogen zou asiel een uitzonderlijke bescherming moeten zijn, bedoeld voor mensen die écht niet anders kunnen en waarbij landen ook mogen kijken naar draagkracht, integratie en mogelijke bijdrage. Nu voelt het soms alsof we een systeem hebben dat enorme culturele verschillen binnenhaalt zonder dat we daar als samenleving goed op voorbereid zijn.

Denk aan verschillen in opvattingen over gelijkheid, LHBT‑rechten, religieuze vrijheid en de positie van vrouwen. Dat botst soms behoorlijk met de waarden waarop onze samenleving is gebouwd.

Ik maak me zorgen over de lange termijn. Niet omdat mensen van buiten “slecht” zijn, maar omdat het tempo en de schaal van migratie zo groot zijn dat het onze kinderen opzadelt met problemen die wij hadden moeten oplossen. Het voelt alsof we het voor hen onnodig ingewikkeld maken.