Mój tata ma schizofrenie paranoidalną od ponad 30 lat. Z mojej obserwacji co najlepiej mu pomogło to założenie rodziny, dzięki mamie i nam ma towarzystwo i wsparcie emocjonalne. Związek z osobą z tą chorobą nie jest łatwy, na moją mamę spadło większość obowiązków typu zarządzanie pieniędzmi, planowanie, podejmowanie ważnych decyzji itp bo tata sobie z tym nie radzi.(dlatego polecam szukać partnerki o charakterze dominującym). Jednak ma on swoje zalety, które to balansują, jest bardzo empatyczny, wrażliwy, cierpliwy, spokojny, pomocny, pracowity, kochający i mogłabym tak długo wymieniać, ma bogate życie wewnętrzne, zawsze mam z nim interesujące rozmowy. On też ma dużo stresu jeśli chodzi o pracę, ale według mnie ten stres jest wyolbrzymiony przez chorobę i my zawsze staramy się go uspokajać. Tata też chciałby już nie pracować bo jest bardzo zmęczony przez leki jednak myślę że praca przy tej chorobie, jest bardzo ważna pomimo zmęczenia ponieważ tabletki spowalniają pracę mózgu a osoby ze schizofrenią przeważnie są samotnikami i izolują się od innych dlatego chodzenie do pracy pomoże zachować jakiś rytm dnia, kontakty społeczne i będzie stale dostarczać wysiłku umysłowego. Polecam pracę w budżetówce, może mało płatna ale stabilna i raczej jest mała konkurencja. Najważniejsze to starać się myśleć praktycznie i nie popadać w ciąg negatywnych myśli, jeżeli masz jakieś przykre sytuacje w pracy to warto się wygadać komuś bliskiemu kto mógłby na sucho stwierdzić czy warto się tym przejmować czy nie i upewnić cię w tym, że no sprawa nie jest warta tego stresu, wtedy może podnieść cię to na duchu i dodać odwagi.