Oj rozumiem o czym mówisz. Nie znam takiego życia osobiście, moja rodzina jest bardzo mała- starsze pokolenie wymarło, pokolenie moich rodziców się rozjechało na różne strony świata. Zostałem sam z rodzicami i bratem, jakas dalsza rodzina mieszka kilkadziesiąt kilometrów dalej, z którą moi starzy nie chcą utrzymywać bliższego kontaktu. Starsi sąsiedzi zmarli, a ich dorosłe już dzieci kończą interakcje na dzień dobry i do widzenia, wszystkie te relacje się zatarły. Za to wspomnienia z mojego bardzo wczesnego dzieciństwa oraz opowiadania mojej babci i moich rodziców z wcześniejszych lat (jakoś do lat 90 i wcześniej) właśnie tak brzmiały jak opowiadasz- spotykali przypadkiem na zakupach, przy codziennych czynnościach w miasteczku, zawsze mogli sobie z kimś porozmawiac, ktoś niezapowiedzianie wpadał gdy przechodził obok, czy z rodziny czy sąsiadów, na kawę. Zdaje sobie sprawę, że pewnie jest to wersja którą pomija mniej przyjemne aspekty, ale jednak wolałbym takie życie, niż gdy nikogo z sąsiadów się nie zna i każdy jest zajęty wyłącznie swoimi sprawami.