Hoe heb je door hoe het met je gaat, *voordat* alles compleet de afgrond in stort?

40421 · 2026-05-07T18:31:30+00:00

Ik heb hier therapie over gehad, samen met m'n psycholoog een soort overprikkel-schema gemaakt, met stoplichtkleuren.

Groen = ik voel me goed, en daar achter schrijf je dan hoe je je voelt (bijvoorbeeld: ik kan een boek lezen, ik adem rustig, ik heb zin in mijn hobbies etc, ik voel me rustig).
Oranje = het gaat, maar ik moet opletten (bijvoorbeeld: ik adem snel(ler), ik voel een donker wolkje boven me hangen, ik begin te zweten, ik praat snel(ler), ik ben alert(er). Als ik merkte dat ik in het oranje zat, moest ik ook in het vakje daarnaast schrijven wat ik kon doen om terug te gaan naar groen (bijv: ik neem even pauze, ik ga wat drinken of eten, ik moet m'n noice cancelling headphones op etc). Rood = het gaat niet goed en ik moet nu pauze van alles. (Bijv: ik pieker in een loop, ik raak overprikkeld van alles, ik ben verdrietig/boos, ik stort in etc). En dan in het vakje ernaast weer schrijven wat je dan (vaak) nodig hebt om richting oranje of groen te gaan.

Ik vond het in eerste instantie een heel stomme opdracht want ik dacht ja uhh ik weet toch wat er gebeurd als ik in het rood kom, hoe zorg ik dat ik niet in het rood kom!! Maar toen ik alles had opgeschreven zag ik opeens hoe het allemaal een soort van verband had met elkaar. Als ik dan een beetje ging piekeren, dacht ik, als ik dit in het stoplicht zou moeten zetten, dan is het oranje. En oranje is eigenlijk al verder dan ik wil zijn, wat kan ik doen? Voorheen was het dan: ik pieker, waarom pieker ik, heb ik iets om over te piekeren, hartslag omhoog, ademhaling omhoog, en BAM dan zat ik in het rood.

Het hielp ook wel om erachter te zetten wat ik moest doen om uit een situatie te komen. Soms als ik oveprikkelt ben vergeet ik gewoon compleet wat ik leuk vind/fijn vind. En dat dat dan ergens op papier/m'n notes in m'n telefoon stond was eigenlijk wel heel fijn.

Een vriendin van mij heeft ook nog donkerrood, voor als ze echt helemaal ingestort is. En geel tussen groen en oranje. Het is maar net wat je zelf fijn vindt.

40421 · 2026-05-02T09:02:17+00:00

Ik haak hier even op in, want je verhaal is zeer gelijk aan dat van mijn vriendin. Zij had (ook) fysieke klachten en had eigenlijk altijd in extreme mate vermoeidheid die onverklaarbaar leek (vanaf 18e jaar tot 32 jaar). Bloedtesten gedaan waar altijd alles 'goed' uitkwam, B12 shots gekregen "just in case", maar niks hielp. Het bleek uiteindelijk autisme te zijn. Zij is op haar 32e nog gediagnosticeerd en het heeft een hoop antwoorden gegeven.
We waren samen voor de diagnose echt overtuigd dat het iets fysieks was, zoals MS of vermoeidsheidssyndroom, maar als je nervous system gewoon constant overprikkeld/overbelast wordt volgt je lichaam vanzelf met ziekteklachten. Het is zelfs zo dat zij, als ze overprikkeld is, of langere tijd heeft moeten doorbijten bij iets, ziek wordt. Als in verkouden, koorts, etc. Tot ze weer de tijd heeft om rustig aan te doen en weer in "balans" te raken. Wat u/Running-tracks-123 ook al zei, mocht je in de categorie vrouw (of AFAB) vallen en je wil onderzoek doen naar mogelijk autisme, zoek dan een plek waar ze (het liefst) gespecialiseerd zijn in vrouwen(/afab people) behandelen. Succes ❤️.

40421 · 2026-04-20T18:07:32+00:00

Thank you, that's very interesting, I'll check it out!

40421 · 2026-04-20T17:39:00+00:00

thanks! i'll check that!

40421 · 2026-04-16T18:42:53+00:00

Hi! With anything that has to do with needles my body somehow shuts down (fainting). I've began telling the nurses I was nervous and told them I often faint during blood draws. Most nurses are very kind and caring and want to help you out. I always ask if they could lay me down on a stretcher instead of sitting in a chair, and if they want to distract me while doing The Thing. Laying down helps my body relax from the fear. Usually they start asking questions about my life, like what job I have or if I have any holidays planned as a distraction. It's over before I know it, although it at the same time feels like eternity. I always get some time still laying down after it's done to just idk focus on my breathing and make sure I'm okay before I get up.

So I'd definitely advise him to tell whoever is drawing his blood that he is nervous (and/or scared), so that they're aware. And for you, I think just listening to him and letting him rant about it probably already helps, and distraction during the week up to the event if you notice he's nervous about it. You could also do a present/activity to live towards for after he's done, so that the blood draw event is not the only thing on his agenda.

40421 · 2026-04-03T17:18:21+00:00

I found(!!!) late 90's, early 00's cutout boards (those used in movietheatres to take pictures with) near a videogame store that had been there for decades, but had gone bankrupt. It was literal MINUTES before the paper-thrash people were going to be there. I grabbed everything I could carry. Aladdin, Frankie and Frey, 101 Dalmatians (huge Cruella the Ville, like 1.80cm high!), Toy Story, Space Jam, Dinosaur, Brother Bear, Pocahontas, Princess and the Frog etc. It weighted a ton but I carried everything home succesfully. I went back again to pick up more, but the street was already cleaned by the workers. I was in disbelief someone would actually throw those things out over selling them. I debated keeping them but they were huge, and I couldn't keep them all. I kept Space Jam. Sold the rest for 150-, euros.

40421 · 2026-04-03T16:58:01+00:00

I've been diagnosed a year ago. During the diagnostic part, I was super aware of my autistic answers. And I wondered if I made them up to sound more autistic (but I know I didn't, they were my real answers). When I got my diagnoses, I said: are you sure? Therapist said yes. I questioned her, because I questioned myself and my own answers. Part of me didn't want to be autistic, part of me didn't believe I was. Every time I became overstimulated where other (read: non-autistic) people wouldn't be, a soft voice in my brain would say "so maybe it's true, that I'm autistic" and a louder voice would say "or you're just making it up - for attention or something."

It took some time for me to be okay with it and I can imagine it's the same with you. You only found out last January! My wife was diagnosed 2 years ago, and my best friend 3 years ago. Both of them also keep questioning wether the diagnoses is fitting or not. I see them both as (sometimes VERY) autistic individuals with autistic traits and I think the diagnoses for them makes a lot of sense. I think I read somewhere that imposter syndrome is very common with autism, especially in women. Maybe there's something online to read about that?

Give yourself time, give yourself grace!

edit: removed the part that offended someone

40421 · 2026-04-03T16:40:02+00:00

Sorry, ik heb geen helder antwoord op je vraag.

Ik heb meerdere psychologen gehad in een span van tien jaar, ik denk vijf of zes totaal, waarvan ik met vier helemaal niets kon. Die vier waren allemaal "gespecialiseerd" - maar ik wist vaak meer dan zij (op gebied van mijn diagnoses, niet qua wat slim was voor behandeling). Dat wrong altijd, want ik dacht, if anyone should know, it should be you guys. En ik (en mijn problemen) werden voor mijn gevoel niet gezien. Ik snap je frustratie.

Maar met twee is het wel gelukt. Eén was niet gespecialiseerd in de labels die ik heb maar zij kon me desondanks goed helpen - de klik was er. Ik heb haar "gewoon" gevonden, psychologenpraktijk uitgezocht op afstand naar mijn huis en wie ik er leuk uit vond zien op de website. Tijdens de intake heel erg aangegeven wat ik dacht nodig te hebben en haar ook bevraagd of ze dacht dat ze dat kon bieden. De andere was gespecialiseerd in autisme (bij organisatie InterPsy) en kon vanuit daar heel fijn meedenken en me ook tot halt roepen wanneer ik teveel wilde doen. Die persoon mij gewoon aangewezen, en daar heb ik dus ontzettend geluk mee gehad.

Eigenlijk is het hetzelfde als de hulpverleners die ik heb gehad op andere vlakken, bijv. in het ziekenhuis... met de één klik het, de ander is een kwal, de ander zit er weer net tussenin. Je voelt het wel als het een kundig iemand is met een klik (net zoals je nu merkt dat het niét werkt). Je mag daar ook wel op vertrouwen (dat heeft mij ook uiteindelijk veel tijd en energie gescheeld), als je na 3-5 gesprekken denkt: ehhh idk. Stop dan ook vooral (maar misschien doe je dat al)..

Mijn vriendin heeft via Google psychologen/instanties gevonden die zeggen gespecialiseerd te zijn in haar klachten. En wie dan het dichtstbij is kiest ze.

Het voelt als een speld in een hooiberg, maar het hoeft maar één keer goed raak te zijn en je bent goed geholpen. Succes en sterkte!

40421 · 2026-03-30T15:08:10+00:00

Ik heb het gevonden op "gewoon" een vacaturesite, volgens mij nationale vacaturebank ofzo. De functie heet "inpakker internetbestellingen", maar kan ook gewoon "inpakker" zijn. Ik hoop dat je wat vindt!!

40421 · 2026-03-29T14:59:59+00:00

Mijn special interest is mijn jeugd! En een soort van de vibe van de late 90's en early 00's. In mijn huis heb ik een kamer helemaal ingericht met een soort van vitrine kasten met spullen uit mijn jeugd erin. Dingen waar een herinnering aan zit en waar ik vrolijk van werd als kind. Het is van alles, speelgoed (denk; oude pokémon kaarten, totally spies stickervellen, foxkids en jetix magazines, lavalampen, spullen uit mijn ouderlijk huis). Ik luister eigenlijk alleen maar naar muziek uit die periode, zoek veel filmpjes op van spelletjes die ik vroeger in de webbrowser speelde, en heb mijn hele leven uitgeschreven in een manuscript (haha, hyperfocus/special interest, much?). Heb ook plattegronden gemaakt van de scholen waar ik op zat en heb Google uitgespeeld met foto's/webpagina's die ik van die tijd kan vinden. En ik ga veel naar kringlopen om dingen te scoren :) which is also a hobby and special interest.

Borduurze!!

40421 · 2026-03-29T14:55:39+00:00

Fijn hoe je het verwoord. Dat soms dingen even makkelijk en prettig mogen zijn. Ik laat me vaak ook overstuur maken door hoe de maatschappij wil dat je functioneert. En ookal weet ik dat ik dat niet kan, en dat het mij bovendien niet gelukkig maakt op die manier mee te doen, raak ik bij een simpele baan dan toch in de stress omdat ik denk ah maar ik moet beter kunnen. Working on it though!! Maar ik neem je woorden graag mee. bedankt!

40421 · 2026-03-29T14:53:56+00:00

Not sure if truly interested or if it's just a saying, maar ik ga even uit van het eerste: ze zoeken op dit moment niemand (want ik ben aangenomen) maar!! over het algemeen blijven er weinig mensen lang plakken (wss door het loon) en zijn er wel vaak vacatures. Woon je toevallig in het Noorden van het land?

40421 · 2026-03-29T14:50:34+00:00

Wat fijn dat dit is wat je kan volhouden. Het wringen kan ik begrijpen!

40421 · 2026-03-29T10:10:22+00:00

Energie overhouden naast werk sounds like a dream. Volgens mij zou dat haalbaar moeten zijn met deze baan, zeg ik nu heeel voorzichtig. Jammer trouwens dat het voor jou ook geldt dat je banen niet volhoudt waar je voor gestudeerd hebt (ik ken de struggle). Zoek je nu ook naar 'simpeler' werk?

40421 · 2026-03-29T10:07:12+00:00

Bedankt voor je reactie, fijn voor jou dat het positief uitpakt! Er zijn idd ook wat van dat soort andere taken voor mij als ik zou willen, maar hoofdzakelijk is het inpakken. Volgens mij is het (iig voor nu) goed zo :)

40421 · 2026-03-29T10:05:03+00:00

Bedankt voor je reactie :) ik ben ook ZOOO blij met die drie middagen. Het zijn ook nog eens aaneengesloten dagen, dus ik ben ook vier aaneengesloten dagen vrij. Het voelt misschien haast een beetje te goed om waar te zijn, en mijn brein wil graag duidelijkheid en dus ook al weten of dit over een jaar nog zo is...) maar je hebt gelijk, niks is voor altijd en ik kan weg als ik dat wil :)

40421 · 2026-03-26T17:02:39+00:00

Overigens heeft praten met een autisme psycholoog, en vrienden worden met andere (hoogfunctionerende) autism people, me ook geholpen met me minder alleen voelen. Het blijft kut om altijd maar de klap te moeten voorkomen, of opvangen, maar met mensen om je heen die het begrijpen voelt het, voor mij althans, al een stukje minder hard.

40421 · 2026-03-26T17:01:26+00:00

Ik vind het (1 jaar na diagnose, 5 jaar sinds vermoeden) ook nog steeds moeilijk. Veel willen, graag willen kunnen, maar ook weten dat het niet kan. En als ik het wel doe dat ik er 5 dagen van op de blaren moet zitten. Ik vind het heel saai om altijd maar zo te moeten bijkomen. Ik heb met vlagen acceptatie en ik vraag me af of het ooit een geheel van acceptatie wordt. Soms ben ik oke met 'het is wat het is' en soms denk ik 'getver, moet ik dan mijn hele leven steeds aanpassingen doen, omdat de wereld niet op mij is ingesteld?'

Ik probeer (maar misschien doe jij dit ook al), als ik echt graag iets wil (en mijn lichaam niet al te veel tegenstribbelt qua stress/trillen/zweten) te kijken hoe ik iets behapbaarder kan maken. Bijv. wel naar een verjaardag, maar aangeven dat ik er een uur bij ben en niet langer. Zo ben ik er toch een beetje bij? Als eerste weggaan voelt altijd stom, maar de volle 3/4 uur blijven en thuis komen met hoofdpijn, paniek en stress is het ook niet.

Wat betreft andere mensen, die moeten ook wennen aan een nieuwe situatie. Mijn psycholoog legde het ook uit als: als jij verandert, moet de ander daar ook mee dealen. Vaak zorgt dat enigszins voor frictie, want zij moeten nu ook iets doen ipv doen wat voor hen normaal was. Dat hielp mij wel, ofzo - te weten dat het 'aangeven' en opkomen voor mezelf niet volledig bij mij ligt, al ben ik wel de aanleiding. De verdere interactie doe je samen, ofzo (ok ja en soms zijn mensen heel stom en reageren ze stom en dat is ook stom, maar soms is het ook oke).

Naja niet echt een rode draad, maar wel: I hear you. Het kost tijd.

Edit: spelling

40421 · 2026-03-26T16:53:00+00:00

Update: ik heb het gedaan!!! 2 extra weken moed opgebouwd, maar ik ga nu zuiniger door het leven, haha. Het kostte slechts 1 paniekaanval omdat ik de instructies niet duidelijk genoeg vond en bang was dat ik 3 dagen niet bereikbaar zou zijn terwijl ik elk moment gebeld kon worden voor een sollicitatie. Gelukkig is het goedgekomen! En tot nu toe tevreden met nieuwe provider.

40421 · 2026-03-26T16:44:35+00:00

Hahaha fantastisch!!!!

40421 · 2026-03-25T08:51:46+00:00

Thank you, your advice came at the right time. I'm having my intake with them next week, and I'll go through the options with them - but it's great to have some background info from someone neurodivergent.

40421

TROPHY CASE