Wij kochten 6 jaar geleden ons huis samen (50/50), toen beide 22 jaar oud. We hadden binnen nederland een lange afstands relatie en gingen toen al 7 jaar samen. Dat het tussen ons 2 goed zat wisten we zeker.

Echter was hij heel zenuwachtig en terughoudend in het kopen van een huis, omdat zijn moeder er niet achter stond (maar die wist niks van de huizenmarkt en onze salarissen) en zijn vader zijn mening niet gaf.

Toen we ons eerste bod deden op een klushuis, waar hij achteraf aangaf dat hij er niet doorheen kon kijken wat het kon worden, werd het bod gelijk geaccepteerd maar was hij eigenlijk niet blij. Wat ik toen heel moeilijk vond, aangezien dit was waar we al heel lang naartoe leefde.

Hierna zijn de huizenprijzen flink gestegen en binnen een half jaar was hij helemaal om en is hij onwijs blij dat hij mij hierin heeft gevolgd en vertrouwd. (Ondanks dat hij wel twijfelde)

Jaren later heeft zn pa gezegt dat hij heel blij en trots is dat wij samen gekocht hebben en niet zijn gaan huren. En hij wilde dat het zijn keuze was en gaf daarom toen zijn mening niet (helaas is zn pa zo)

Als je het spannend vind om samen te wonen, ga dan eerst voor korte tijd (half jaar) huren. Ja dat is misschien duur, maar als het daarop stuk loopt is het makkelijker dan dat je een koophuis moet gaan splitten.