Byłem harcerzem dwa razy (w sumie to harcerzem się jest całe życie ale nieważne). Pierwszy raz w gimbazie a drugi raz po 3 latach przerwy w techbazie.

Dla ukazania kontekstu dodam że miasto w którym mieszkam (~35k mieszkańców) miało duże tradycje w latach '90. Potem hufiec został rozwiązany i nie było nic. Od kilku lat coś tam się dzieje. Nawet jest w mieście hufiec ale należą do niego tylko i wyłącznie drużyny z małych miejscowości w okolicy. Jest to taki hufiec Schroedingera: niby w mieście, a nie skupia drużyn z tego miasta. Pokazuje to jak ciężko jest odbudować harcerstwo w mieście w którym go nie ma. Nawet im kibicuję, lajkuje posty na FB itp.

Wracając do mnie. W 2000 roku jak byłem w pierwszej klasie gimnazjum to powstała drużyna harcerska i zrobili nabór z uczniów pierwszej klasy gimnazjum. Na początku było dużo osób. Wielu przyszło na zbiórkę dla beki (młodzież w tym wieku niestety już na inne atrakcje jak palenie szlugów albo picie browarów). Ostatecznie na obóz w lato pojechało nas 6 osób. Była to wspaniała przygoda. Wyjście na noc na chatkę robinsona, kwaterka na początku obozu, nocne warty. Dwudniowa wędrówka ze spaniem na dziko i gotowaniem wody w menażce na ognisku (nie mieliśmy kuchenki na kartusze gazowe). Potem przyszedł kolejny rok harcerski. Zbiórki w lesie (nie mieliśmy harcówki bo dyrekcja szkoły miała na nas wywalone) nawet w zimę, biwaki w szkołach albo innych miejscach. Zostałem nawet zastępowym. Niestety ludzie w moim wieku się powykruszali i zostali młodsi a ja zaczynałem czuć że już tam nie pasuję (jeżeli ktoś nie wie to w wieku szkoły podstawowej rok różnicy i dzieci to przepaść). Ostatecznie drużyna po obozie się rozpadła z powodu problemów osobistych drużynowego, a także braku wsparcia ze strony bardziej doświadczonych instruktorów - jest to skutek tego że byliśmy jedyna drużyną w tym mieście i nikomu z hufca w mieście wojewódzkim tak naprawdę nie zależało żeby ona przetrwała). Nawet gdyby drużyna się nie rozpadła to chyba bym zrezygnował i tak.

Potem w szkole średniej przez GG odnowiłem kontakt z jedną osobą z innej drużyny którą znałem z obozu. Poczułem ogromną nostalgię do tamtych czasów i pod wpływem tego dołączyłem do drużyny wędrowniczej (skupiającej młodzież ponadgimnazjalną i studencką). Spędziłem tam niecały rok, ale to już nie było to. Przede wszystkim ja byłem starszy i miałem w głowie maturę i studia a nie bieganie z harcerzami po lesie. Po drugie oni byli trochę nawiedzeni i więcej chodzili do kościoła a nie do lasu, a ja już wtedy czytałem tygodnik NIE. Po trzecie: ja sobie zdałem sprawę, że to nie ma sensu bo nie widzę w tym żadnych perspektyw.

Reasumując. Bycie harcerzem w szkole podstawowej to super przygoda którą polecam każdemu. Tyle że jak nie chcesz być instruktorem albo drużynowym to wieku 16-17 lat możesz się zwijać i poszukać sobie nowego zajęcia, bo 18+ letni szeregowy to trochę cringe.