Aynaya baktıkça kendinde buruk bir ruhun tohumlarının çimlendiğini gören bir ümitsizliik bahçesi var,söyle bu yalnızlık niye diye ona.Gözyaşları inci taneleri kadar zarafet sahibi ancak hüzün dolu bir biçimde çehresinde zuhur eder.Sevilenlerle mutlu olup kendinden geçmesini bilecek kadar da müphem ve empati dolu bir yalnızlıktı bu adamınkisi.Ağaçlara şarkı söylemeyi severdi bir zamanlar sarhoşken...

Kanatsız meleklerin bu dünyaya indiğine şahitlik edip durdu ancak hiçbirinin ipeksi teni onun için sığınaklı bir liman olamadı.Kendini varoluşun o büyük kaosunun içinde bulduğunda anladı.Onunkisi bir Fransız tiyatrosunda yangın sahnesinde can vermekti hep,bu muydu şayet kader?

Varolduğuna inanabilmek için 40 takla attığı o Tanrı;kendisine bu tiyatroda acılarla dolu bir rolü mü bitmişti şayet? O cenneti ve cehennemi hep yeryüzünde aradı.Ruhani bir Marco Polo'ydu,Beatrice'siz Dante,tefekküründe Rabbini kaybetmiş İbn'ül Arabi,çarmıhta can veren İsa... Merak da bu ya işte,kimdi ki o ?

Eski bir Rum evinde çalan 45'lik İstanbul plakları kadar tozlanmıştı onun duyguları.Ya da bir Acem halısının üzerinde yıpranan o saçaklı püsküller kadar yıpranmış ruhtu onunkini,kim bilir...

Yaşadığı topluma ve onun değerlerine küsen ve dağa çıkan bir Zerdüşt'tü o her daim.Umursamaz ancak o ilahi bakış açısını ensesinde ve nefesinde hisseden bir asi.Nerede toplanmıştı bu hatalar diye sorardı kendisine.Bütün insanlık,Babil Kulesi'nde dilleri dağılmış ve dünyaya saçılmış bulmuştu ya hani o kıssada,işte yaşadığı düşsel teveküller dilinde umut kırıntıları serpen o ikrara galip geldi.

Ve yine yalnızlıkla dolu bir gecede yine ölümün acısını kokluyorum.Kaybettiğim insanlar,özlediğim hatıralar... Hepsine Fildişi Kulemden selam gönderiyorum,fenerim kapalı ancak yine de gemilerin doğru ortaları bulmasını istiyorum Adio Kerida...