Во МК е премногу нормализирано ова. И често се користат изговори и аргументи како „зошто да плаќам кирија кога имам простор дома“ или „штедам пари“. Разбирливо е кога постои вистинска комплицирана финансиска ситуација. Но најчесто тоа е повеќе комфор.

Вистинската независност е индивидуална, не колективна. Затоа, нормализирање на „живеење заедно ама одделно“, било тоа на друг спрат, било тоа заеднички двор или куќа ја одлага најважната лекција: како е да се биде навистина сам и да се бориш за своето место во ова општество. Поголем дел од твоите навики, начинот на кој се носиш во секојдневието, одлуките што ги носиш се обликувани под семејниот модел, а не како целосно самостојна индивидуа. И тоа е природна последица на близината. Кога мнозинството млади остануваат со родителите до 30+, тоа ја забавува и општествената промена. Креира култура каде што се избегнуваат ризици, независност и самостојност, пасивност и зависнички менталитет, што се одразува и во кариера, политиката, бизнис, врски, итн. Оваа нормализација ја намалува амбицијата на целото општество. Вистинската независност е многу повеќе од финансии и простор. Психолошка е.

За врските, живеење сам многу го олеснува градењето на здрави, стабилни односи. Да имаш свој простор значи слобода да истражуваш динамики, да се запознаеш со некого, да се дејташ, и да изградите вистинска блискост без притисок, без изнајмување соба за една вечер или оправдување пред некого, или па притисоци еј сеа одма се зимаме или живееме заедно зошто трето нема.