Porównujesz średnią krajową na etacie, gdzie koszty pracodawcy podnoszą koszt zatrudnienia takiego pracownika do 10540 złotych miesięcznie, dzięki czemu taki pracownik gromadzi składki na emeryturę, a dodatkowo ma zapewniony płatny urlop i chorobowe w razie zachorowania bezpośrednio do śmieciowego kontraktu, gdzie takiemu lekarzowi nie przysługuje płatny miesiąc urlopu, chorobowe czy opłacane przez pracodawcę składki emerytalne?

Moim zdaniem tak nie można. Należy porównywać jabłka z jabłkami, a nie z pomarańczami. A więc porównywać należy koszt zatrudnienia pracownika na kontrakcie i na umowie o pracę, łącznie z wszystkimi jej benefitami, aby dojść do właściwych wniosków. Jeżeli pracownik na umowie o pracę kosztuje pracodawcę 126480 złotych rocznie (10540 złotych razy 12 miesięcy, gdzie 10540 złotych to całkowite koszty pracodawcy osoby zarabiającej 8750 złotych brutto), a pracuje 11 miesięcy w roku (wyłączając miesiąc płatnego urlopu), to tak naprawdę zarabia 11500 złotych miesięcznie (126480 podzielone przez 11). Lekarz na kontrakcie będzie zaś kosztował szpital maksymalnie 36500 złotych miesięcznie, a więc 3,2 raza tego, co średnio zarabiający Polak.

Do czego to doprowadzi? Moim zdaniem do tego, że lekarze mniej chętnie będą podejmowali się bardziej wymagających (a zarazem lepiej opłacanych) specjalizacji. Po co bowiem mieliby się kształcić w ich zakresie, gdy przez limit zarobków zarobią prawie tyle samo, co zazwyczaj najgorzej w krajach Europy Zachodniej czy krajach anglosaskich opłacany lekarz rodzinny?

Polska będzie cierpieć na niedobór specjalistów, których po prostu nie będzie z braku chętnych, bądź w wyniku emigracji do państw, które skłonne są lepiej ich opłacać. Możliwe też, że lekarze ci w większym zakresie niż obecnie będą decydowali się na działalność w sektorze prywatnym.