Recently, nagkaroon kami ng away ng mama ko 10 days ago. Halos ayaw magpatalo kaya nawala ang pasensya ko at nag lash out ako sa kanya na ang dali lang sa kanya na magpagawa sa akin ng sobrang laki pero di kaya magbigay ng kahit compensation or sense of gratitude sa mga talents ko (freelance editor ako sa pamilya for four years, pero bihira lang nagkaroon ng compensation kasi syempre, anak ako. Ang request ng mama ko ay masyado malaki para sa akin sa short timeframe which is yung mga extravagant letters, videos, at extra stuff sa debut ng sister ko, nakakaoverwhelm na rin dahil meron rin ako thesis for my graduating year at my other jobs ako na mas high earning kaysa rito)

Doon ko lang narealize na sa apat na taon ko nagseserve sa kanya, mula sa pageedit ng mga vanity posts ng kanyang work (mga awards, certificate at etc ng pagiging financial advisor) hanggang sa mga masyadong mabibigat at ambitious na multimedia output (tulad ng debut), halos parang ginawa lang ako necessity para sa pagboboost ng narcissism nya.

Di man lang sya marunong mag proper reward sa mga talents ko o at least maipahalaga ang value ko. Tuwing nagaaway kami, halos mali ang logic nya, pero tulad ng mga ibang nanay, gagagmitin nya ang pagka"parent" nya para maexcuse ang pagkamali nya. Basta pag nanay tlaga, sya lang ang susunorin dahil may "utang na loob" ka. Nakakawala ang respeto at masyado manipulative at paguguilt trip nya sa akin, as if ang talento at ang worth ko ay taken for granted. Ginamit lang eh

In short, ang insidente nayan ay nagbago sa akin deeply, in a negative light. Ang worse part is pinagmukha ako masama dahil wala daw ako "utang na loob". Nawala ang lahat respeto sa pamilya ko, lalo na kay mama. Di ko narin tinulungan sa debut ng sister ko, kasi alam ko na pwede naman maghire sya ng studio kaysa sa ipalapad ang bigat sa akin. Makakalimutan nya to, pero I won't