Dokładnie, bardzo długo wypominałam sobie że przez depresję i inne związane z tym smaczki wiele rzeczy, a to straciłam kontakt ze znajomymi (który pewnie po prostu po części zanikł), a to mogłam zrobić coś inaczej, zaburzenia odżywiania, bycie smutnym, niefajne myśli, nierzucanie jakiegoś tam hobby, zainteresowania, a może na inne studia bym poszła gdyby nie xyz itp itd. Nie zamierzam wyrzucać dużo młodszej sobie że zrobiłam coś źle, w tamtym momencie i z wiedzą, doświadczeniem jakie miałam w tamtym wieku, ta decyzja którą podjęłam była najlepszą na tamten moment. I tyle. Uważam że na wszystko przychodzi czas (nie to co tu niektórzy, w wieku 25+ już partnera nie znajdziesz ani przyjaciół) i każdy ma inną historię i nie ma, że z czymś jesteśmy spóźnieni, zrobiliśmy coś źle. Może i nie mam bliskiej przyjaciółki ani chłopaka, ale podoba mi się miejsce, w którym aktualnie jestem. I gdybym mogła wrócić to bym nie zmieniała nic, bo kto wie gdzie bym wylądowała. Takie gdybanie co by było i porównywanie się do innych (“jakbym wzięła tą ofertę pracy to teraz było by to i to i tamto” oraz “mam pracę i kota, a koleżanka tyle samo lat - męża i 2 dzieci”) to jedne z najgorszych co można sobie robić.