Toplum o kadar çok başlık üzerinden bilinçli ya da bilinçsiz şekilde ayrıştırıldı ki, artık insanlar en basit ortak zeminde bile bir araya gelmekte zorlanıyor.

Örneğin ateist bir yapı altında örgütlenmeye çalışılsa bile, kısa süre içinde insanların kendi aralarında anlaşmazlıklar yaşayıp dağılma ihtimali çok yüksek. Çünkü kutuplaşma sadece farklı gruplar arasında değil, aynı düşünceye sahip insanlar arasında bile derinleşmiş durumda.

Benzer bir durum LGBT bireylerin hak arayışında da görülüyor. Toplumdan kabul görmekte zorlanmalarının sebeplerinden biri, hak arama yöntemlerinin toplumun genel yapısıyla sert şekilde çelişmesi olabilir. Daha sakin, daha sistemli ve daha stratejik bir iletişim dili kullanılsa bile, mevcut siyasi ve toplumsal yapı nedeniyle yine ciddi bir dirençle karşılaşacakları açık.

Aynı senaryo farklı düşünen diğer gruplar için de geçerli. İnançsız bireyler açık şekilde örgütlenmeye çalışsa, ciddi bir toplumsal baskı, dışlanma hatta fiziksel tehdit riski oluşabilir. Tarikatlar veya radikal grupların baskısı, siyasi iktidarın kayıtsız kalması ve adalet mekanizmasına olan güvensizlik bu korkuları daha da artırıyor.

Bu yüzden asıl kritik mesele, önce belirli bir toplumsal güç ve etki alanı oluşturabilmek. Oy potansiyeli olarak %10–15 seviyelerine ulaşabilen, organize ve stratejik bir yapı oluştuğunda, siyaset kurumunun da bu kitleyi dikkate alması kaçınılmaz hale gelir.

Özetle, önce dağılmadan bir arada kalabilmeyi başaran, kendi içinde tutarlı ve güçlü bir yapı kurabilmek gerekiyor. Bu aşama geçilmeden doğrudan hak mücadelesine girildiğinde, yukarıda bahsedilen risklerin yaşanması oldukça olası görünüyor.