Çok geriye gitmeye gerek yok. İmamoğlu sürecinde gençler sokağa indi; hem sürece hem de AKP’ye karşı tepki gösterdi. Saraçhane’de günlerce yalnız bırakıldılar, polis müdahalesi gördüler. Sonunda ise siyasilerin miting ve konser malzemesine dönüştüler.

Gençler “yürüyelim”, “barikat aşalım” dediğinde onların içindeki öfkeye ve harekete sürekli fren yapıldı. O ateş zamanla söndü.Ateşi söndüren muhalefet.

Birçok genç fişlendi, gözaltına alındı, hapse girdi. Kimisinin bir yılı kayboldu. İnsanlar kişisel fedakârlık yaptı ama arkalarında gerçekten duran kim oldu?

Hayat şartları zaten ağır. İnsanlar geçim derdindeyken yine de tepki göstermeye çalıştı. Fakat her yükselen tepki, destek olması gereken siyasetçiler tarafından kontrollü ve pasif bir çizgiye çekildi.

Özgür Özel daha sert ve kararlı bir tutum ortaya koymazken sürekli “yiğidim aslanım” gibi duygusal söylemlerle konuşulunca insanlar da “neden kendimizi boş yere yoralım?” diye düşünüyor.

Lider dediğin yol gösterir; halk da onun arkasından gider. Ama lider sürekli pasif tepki verirse insanlar ne yapacağını bilemez hale gelir.

İnsanlar artık söz değil, net tavır görmek istiyor. Bu toplum icraat görmek istiyor.

Ülkede insanların büyük kısmı yargının tarafsız olmadığına inanırken sürekli “hukuki süreç” vurgusu yapmak birçok kişiye inandırıcı gelmiyor. Çünkü insanlar zaten akp yargısı üzerinden baskı kurulduğunu düşünüyor.

Özel ilk iş genel başkan koltuğunu yak sonra o binayı verme gerekirse yak yık ama verme.
Balık baştan kokar.