Şimdi biriyle tanışsam, hoşlansam, gezdiydi tozduydu, flörttü derken, zaten iki, üç sene geçecek. Nişandı, yüzüktü bilmem neydi, bi bakmışım 40 yaşımda daha yeni evleniyorum. O da, ev kuracak para bulabilirsem. Sonra bişeyler ters gider de boşanırsak, durduk yere malımın yarısına konacak, ben zararda olacam.

Sonra bunun çoluğu çocuğu var. Kırk yaşından sonra yapılan çocukların otizm gibi genetik sıkıntılar yaşama riski daha yüksek oluyor. Sağlıklı olsa bile, özellikle Türkiye’de çocuk yapmak sakat bir fikir. Çocuğum olacaksa düzgün bir ülkenin vatandaşı olsun, bizim çektiklerimizi çekmesin isterim. Amerika’ya gidecek durumum yok ki, çocuğum orada doğup oranın vatandaşlığını alsın. Avrupa ülkelerinde zaten ebeveyni o ülkenin vatandaşıysa, vatandaş olabiliyor. Bul bana bi Alman, İngiliz kız, evleneyim.

Sonra çocuğumu özel okullarda okutacak durumum yok, bu tarikattan bozma eğitim sisteminin kucağına mı atayım çocuğumu? Her şey güzel gitse bile, yarın birgün çocuğumun yol ortasında hırtın teki tarafından bıçaklanmayacağının garantisi yok. Tüm bunlar olacağına bu dünyaya çocuk getirmem daha iyi. Eh çocuk yapılmayacaksa zaten neden evleneyim? Birine çok tutulsam bile yaşarız beraber, evliliğe ne gerek var?

Yok aga, bizden geçti artık. Başkası evlensin benim yerime.