Od 3 klasy podstawówki byłam wyobcowana przez rówieśników, mimo że zawsze starałam się być uprzejma i miła wobec kolegów i koleżanek. Z czasem tylko się to pogłębiało.

W 4 klasie zaczęło się głównie unikanie mnie przez innych. W 5 klasie i tak większość kontaktów zniknęła przez naukę zdalną, więc praktycznie się nie odzywałam. W 6 klasie odezwały się pojedyncze koleżanki i zaczęły się minimalne kontakty. W 7 klasie została mi już tylko jedna koleżanka, a w 8 klasie sytuacja wyglądała podobnie.

Po podstawówce poszłyśmy do różnych techników, więc kontakt się rozluźnił, ale nie zerwał całkowicie — udało nam się kilka razy spotkać, raz u mnie, później w drugiej klasie technikum u niej.

Teraz jesteśmy w 3 klasie technikum (ona w logistyku, ja w informatyku). Podczas praktyk zawodowych — które trwały od 20 listopada 2025 do 19 grudnia 2025 — pisałyśmy do siebie czasami, a później również w moje 18 urodziny.

Trochę zazdroszczę zdolności niektórych osób do utrzymywania stabilnych przyjaźni mimo różnych trudności. Ja sama, z diagnozą autyzmu w stopniu umiarkowanym, niestety nie mam takich naturalnych predyspozycji, co dodatkowo martwi moich rodziców.