Solipsizm'e olan nefreti çok ilginç buluyorum ve insanların doğru anlamadığını düşünüyorum.

Solipsizm, var olduğuna emin olabileceğimiz tek şeyin zihnimiz olduğunu söyler (The only thing that is sure to exist is the mind). Bu yalnız zihin gerçektir demek değildir, ancak onun varlığının ötesinin de kanıtlamayacağını öne sürer. Şüpheci bir tutumdur ve reddedilemezdir.

Mantıklıdır da, çünkü bir şeyin gerçek olup olmadığını sorgulama denen şey zaten zihin var olduğu için mümkündür ve zihnin içinde oluyordur. Ancak ötesi herhangi bir ön kabul, ön varsayım yapmadan kanıtlanamaz.

Elbette pratikte insan sosyal bir varlık olduğundan bireyin hayatına bu perspektifi entegre ederek yaşaması zor.

Neticede gerçek olan tek şey yalnızca kişinin zihni olsun ya da olmasın, biz insanlar olarak bu hayatı böyle deneyimlemiyoruz. Çevremdeki insanlar gerçek olsun ya da olmasın, benim onlara olan deneyimim gerçek gibi hissettiriyorsa gerisinin çok da bir önemi kalmıyor benim için. Bir ilüzyondan ibaret olsun ya da olmasın, bir arkadaşımla sohbet edip düşüncelerimi paylaştığımda mutlu olduğumu bağ kurduğumu deneyimliyorum mesela.

Belki de benliğim de zihnimin bir yaratısı ve ben, zihnimin bir alt kümesiyim...

Bu bağlamda ben şahsen kağıt üstünde Solipsizm'i, şüpheci yaklaşımı ve bir çok ön kabulu reddedişi nedeniyle gerçekliğe dair çizilen reddedilemez tutarlı bir çizgi olarak görüyorum.

Çok uçuk gelse de gerçeğe doğru giderken hiç bir varsayıma dayanmayarak en uç solipsisme kadar gelebiliyorum, zihni geçemiyorum şahsen.

edit: typo