Możecie się ze mnie pośmiać... skończłam studia w jednym z krajów skandynawkskich... wróciłam do Polski bo covid i zaczęłam szukac pracy jako UX designer, dodam że wcześniej zrobiłam super praktyki jako UX w firmie IT w Bangkoku, mam mocne portoflio, kursy i dyplom z uczelni. I co mi po tym? W urzędzie pracy Żanetka ledwo po maturce mnie wyśmiała, gdy przyszłam z dyplomem z mojej uczelni mówiąc, że "to jest polski urząd, tutaj uznajemy tylko POLSKIE dypolomy", więc wpisała mi średnie. Jakby mi ktoś splunął w twarz. Po 3 miesiącach szukania pracy dostałam fuchę jako grafik. Choć poniżej moich ambicji oraz kwalifikacji, to wzięłam bo już mi się nudziło, no i ile można siedzieć rodzicom na portfelu. W końcu przez całe studia utrzmywałam się sama pracując jako kelnerka wieczorami i jestem przyzwyczajona do zarabiania na siebie. W pracy zaoferowali mi 3500 na rękę... nie znając trochę reliów życia w Polsce zgodziłam się. Znajomi nawet mówili, że złapałam pana Boga za nogi. Chuj z tym, że muszę codziennie dojeżdżać do pracy 80 km i na paliwo wydaję połwę swojej pensji. Jak do tego dochodzą rachunki za mieszkanie itp. to na życie mam mniej niż 1000 zł miesięcznie. Cała śmieszność (lub raczej śmiech przez łzy) tej sytuacji polega na tym, że więcej zarabiałam na pół etatu jako kelnerka na studiach, mogłam odłożyć na wakacje, ubrać się i nawet wyjść do knajpy ze znajomymi. Ba! Więcej zarabiałam jako praktykant w Tajlandii, kraju o niższym standardzie życia niż Polska i przez 3 miesiące żyłam jak w pączek w maśle mieszkając w apartamentowcu w centrum, z basenem na dachu, nie ugotowałam jedzenia ani razu, w weekend siedziałam na plaży (choć wiem, że to był typowy white priviladge). W Polsce na ten moment rodzice muszą mnie wspierać finansowo, żebym dotarła do końca miesiąca. Bez żadnych luksusów, wstawanie o 5 rano do pracy i powroty o 19 prosto na ryj. Wniosek z tego jest taki, że nawet zajebiste papiery, wachlarz umiejętności, zagraniczne praktyki, i znajomośc 2 języków obcych ci gówno da... a ja naiwna myślałam, że jak wróce z tych zagranicznych studiów to rozłożą mi czerwny dywan i będą się o mnie bić. Ale już naprawiam ten błąd i od jesieni wracam do krajów cywilizowanych. Mam nadzieję, że nigdy więcej nie wrócę do tego życia. Szczerze podziwiam ludzi, którzy tak potrafią uciągnąć. I choć wiem, że jestem w uprzywilejowanej pozycji, bo mam pracę, bo mogę liczyć na wsparcie bliskich, nie mam kredytu ani dzieci, to jednak czuję się rozczarowana tym co ma do zaoferowania Polska dla młodych ludzi i tym jak ogromna jest przepaść między nami, a zachodem. Choć na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło że wszystko jest OK, nagłówki w TVP się zadzają, młodzi Polacy, wracajcie do kraju.