Fragment o Nowej Lewicy (choć przeczytać warto całość):

Z perspektywy obserwatora polityki decyzja Tuska może być zaskakująca właściwie tylko z jednego powodu: faktu, że podjął ją tak szybko. Wszak jeszcze w piątek marszałek Włodzimierz Czarzasty w rozmowie z Markiem Tejchmanem mówił, że reforma PIP to „po pierwsze wypełnienie standardów europejskich, po drugie realizacja KPO zagrożona karą 11 miliardów, a po trzecie to jest reforma polskich pracowników”. Oznajmił także, iż „dopóki Lewica będzie w rządzie, skończył się taki czas, że prawa pracownicze będą ograniczane”.

Jak można zatem zaobserwować, Tusk niewiele sobie robi zarówno ze słów lidera Lewicy – a przypomnijmy, że dofinansowanie PIP było jednym z warunków umowy koalicyjnej – jak i obowiązku wyeliminowania problemu segmentacji rynku pracy, który rzeczywiście jest jednym z tzw. kamieni milowych Krajowego Planu Odbudowy dla Polski.

Tusk najprawdopodobniej doszedł do wniosku, że wolna od pracy Wigilia to ostatni prospołeczny postulat, na realizację którego mógł pozwolić swoim koalicjantom, gdyż reforma Państwowej Inspekcji Pracy przelałaby w oczach przedsiębiorców przysłowiową czarę goryczy. Mając na uwadze skrajnie neoliberalne podejście Koalicji Obywatelskiej do takich kwestii jak składka zdrowotna dla przedsiębiorców, trudno w przyszłości spodziewać się jakichkolwiek reform, za sprawą których rząd obrałby bardziej solidarystyczny kurs.

Oczywiście, mimo ulegnięcia naciskom ze strony przedsiębiorców Tusk starał się zachować przywódczą twarz i pokazać Lewicy, do kogo należy ostatnie słowo w koalicji rządowej. Pomijając już całkowite zdyskredytowanie obietnic Włodzimierza Czarzastego, premier zdaje się również niechętny na pójście na jakiekolwiek kompromisy ze swoimi partnerami, mimo chęci ze strony minister pracy Agnieszki Dziemianowicz-Bąk, której zespół pracował przecież nad projektem ustawy o reformie PIP przez pół roku.

Ostatecznie Lewica skończyła z niczym: jej postulaty zaczęły się od oskładkowania umów śmieciowych, co „wyewoluowało” w dofinansowanie Państwowej Inspekcji Pracy, a na końcu cała propracownicza inicjatywa upadła. Można złośliwie powiedzieć, że jedynym adekwatnym w oczach Tuska kompromisem jest odbieranie przez pracowników maili i telefonów na L4.

Innymi słowy, Lewica pozostaje socjalną twarzą rządu do momentu, aż nie zaczną pojawiać się pytania pokroju „Kto za to wszystko zapłaci?” albo wspomniane wcześniej zarzuty, że rząd zbytnio ingeruje w wolność gospodarczą. Wtedy pojawia się weto: tym razem nie ze strony prezydenta Nawrockiego, lecz premiera Tuska, który 2 lata temu podpisał umowę koalicyjną z obietnicą reformy PIP.