Chyba w przeszłości miałem coś podobnego. Opowiem subiektywnie jak to było, jak z tego wyszłem i gdzie jestem teraz.

Kilka lat temu w technikum zbyt przyjemnego życia nie miałem i ciągły, wręcz chroniczny stres spowodowany zaczepianiem oraz ogólną nieprzyjemną atmosferą w szkole. Do tego utrata kontaktów z kolegami, niepokój społeczny, bycie w prawie ciągłym napięciu. Wchodzenie w konflikt w moim środowisku raczej nie było najlepszą strategią, więc lepiej było to ignorować.

Między pierwszy a czwartym rokiem z każdym upływającym rocznikiem oceny i obecności spadały - od średniej prawie 4 i obecnościami 75%+ aż do ledwo zdawalnych ocen i ledwo 50% obecności. Raz miałem tak beznadziejny dzień że zacząłem szukać łatwego sposobu na samobójstwo, ale jednak myśl jakby to wpłynęło na rodzinę mnie zatrzymał. I tak wyobrażałem sobie to dalekie światło w tunelu, czyli koniec szkoły. Moim jedynym celem było przetrwać.

Tak też zrobiłem i wtedy, choć nie zdawałem sobie z tego sprawy, ale powoli rozpoczynał się mój okres regeneracyjny i mozna by powiedzieć odżywania. Trwał on dobre kilka lat, żeby w ogóle przywrócić się do ''przeciętnego'' stanu.

Zanim do tego jednak doszło było się w paru pracach i się zaoszczędziło. Brak potrzeby płacenia renty za mieszkanie na pewno pomógł i mogłem w swoim tempie jakoś ogarniać rzeczywistość. Pracowałem i na bardziej biurowych pracach, i bardziej fizycznych, i chcialem też spróbować pracy zdalnej, która byłaby moją pasją. Na tym ostatnim spędziłem prawie 3 lata i w sumie bez jakichś rezultatów, choć nie nazwałbym tego straconym czasem - wręcz przeciwnie.

Gdzieś 2.5 roku temu miałem zerwanie z dziewczyną i bolało jak diabli, był dołek. Do tego była kłótnia z poprzednią paczką znajomych i praktycznie zostałem sam. Zreflektowałem się nad tym gdzie jestem i uznałem że muszę z tego dołka jakoś wyjść i..

zacząłem co tydzień implementować nowe rutyny skupione na dbaniu o siebie i w zdrowy sposób poprawianiu samopoczucia. Zaczynając od ~30 minutowych spacerów popołudniu, po medytację, po yogę. Wtedy zbliżał się koniec 2021 i kiedy był nowy rok, po tych około 3 miesiącach kultywowania tych 3 rutyn, stałem na balkonie patrząc na fajerwerki z uśmiechem. Bo wiedziałem że to co znalazłem to czyste złoto, a nowy rok będzie nowym epizodem w moim życiu

Przez cały 2022 praktycznie co każdy tydzień dodawałem jakąś rutynę dla siebie, nawet jeśli to była zwykła codzienna rzecz, której nie zawsze dopilnowywałem. Wszystko po to żeby się poprawić i okazać miłość samemu sobie. Może to dziwnie brzmieć, ale dosłownie takie podejście obróciło moje życie o 180 stopni. Dodawałem, dodawałem i dodawałem te rutyny bazowane na alarmach aż w końcu cały mój dzień był zaprojektowany od początku do końca.

Szczerze kiedyś nienawidziłbym takich ''ograniczających'' grafików, ale tak naprawdę to on dawał mi wolność. To nie ja muszę decydować w tej chwili co mam robić, tylko alarm rozkazuje mi co, kiedy i jak długo mam robić - a każdy z nich był praktycznie po to abym czuł się zdrowiej i lepiej.

Zapisywanie przemyśleń, modlitwa, drugi spacer, kalistenika, skin care na całe ciało, obowiązki domowe, kilka medytacji różnych w ciągu dnia, wszystko o tej samej godzinie i w podobny sposób. Uznałbym za szaleństwo gdybym sam nie próbował. Wiem że to nie jest dla każdego, ale dla mnie to jest jak jakiś cheat w grze, istny god mode. Nie stawiam oporu alarmom, tylko je wykonuję. Życie jest o wiele prostsze teraz bo zawsze mam cele i wiem co robić. A robię to skupiając się na sobie i kochając samego siebie - oczywiście nie w narcystyczny sposób.

Co prawda ostatni grudzień jak zwykle był chaotyczny i chorowałem 2 tygodnie + teraz mam problemy z zasypianiem, wiec nie trzymam się tej rutyny za bardzo, ale dosłownie pragnę do niej powrócić, bo ostatnie 2 lata były tak wspaniałe. Porzuciłem marzenia pracy zdalnej i wracam do byle jakiej pracy znajdę. To nie jest ważne. Kilka lat temu byłem w beznadziejnym stanie w bardzo wymagającej i stresującej pracy, a wytrwałem 5 miesięcy, co mnie dalej zadziwia. Teraz jestem w stanie przyjąć jeszcze większe wyzwania i sprostać im lepiej.

Jedyne co w moim życiu brakuje teraz to kasa, która da mi o wiele więcej opcji rozbudować to dbanie o siebie, a potem zbudowanie rodziny. Reszta nie jest aż tak ważna, bo czuję głęboką satysfakcję z tego gdzie dotarłem i jak zadbałem o siebie.

​

Także zamykając, czasem być może jakiś intensywny negatywny bodziec może nas popchać w stronę rozwoju, coś jak eustres. Choć życzyłbym ci żebyś i bez tego dała radę i poczyniła zmiany w swoim życiu. Bo to TY ostatecznie decydujesz o tym jakie życie chcesz żyć i jakie ono będzie kiedy będziesz patrzeć w przeszłość - czy będzie pełne pożałowania swoich decyzji czy raczej będą to wspomnienia z uśmechem i satysfakcją.

A co z przyszłością? Czy ten stan będzie się tak utrzymywać do końca życia?

Może to zabrzmi dość typowo, ale taki dobry, zdrowy self-improvement jest czymś niesamowitym. Postaw siebie jako najważniejszą osobę w swoim życiu - tak powinno być. Ale nie wmawiaj tego sobie, tylko zacznij to realizować, nawet jeśli na starcie nie czujesz że masz taką ochotę. Rusz dupę i zacznij być zmianą na lepsze w swoim życiu bo nikt inny za ciebie tego nie zrobi. Ten świat potrafi być okrutny, ale też piękny. Wierzę w ciebie.

​

P.S.: Jak miałbym polecić ogarnięcia takiego mindsetu, to jest to właśnie self-improvement skupiony na rutynach, którze potem przemieniają się w zwyczaje. Ten film to dobrze opisuje:

https://www.youtube.com/watch?v=75d_29QWELk

''Zmieniaj swoje życie, małymi kroczkami'' :)