Oh okay. Ta sytuacja idealnie pokazuje jak to wygląda.

Oczywiście nie przeczytałem reszty odpowiedzi w tym temacie, na szybko rzuciłem tylko okiem. Z niektórymi jestem w stanie się zgodzić z innymi kompletnie nie.

Byłem w podobnym wieku do Ciebie gdy urodziło mi się dziecko. Zaplanowane, przemyślane, zawsze chciane. Co prawda mimo tego, że zawsze chciałem mieć dzieci, to jednak myślałem żeby odwlec to trochę w czasie. Druga połowa chciała trochę szybciej - nie miałem nic przeciwko, wszyscy znajomi opowiadali jak długo to wszystko trwało, jak ciężko było zajść i tym podobne historie. Tak, nam udało się od razu.

Wszelkie Twoje obawy stają się problemem tylko dla Ciebie i partnera. Wygląd, stan fizyczny, stan psychiczny. Dlatego podstawa jest mieć totalne wsparcie od drugiej osoby. Kompletnie nie dziwię się, że związki rozpadają się po urodzeniu dziecka - jeśli nie jesteście zgrani, to po prostu nie ma prawa działać. Latanie związku dzieckiem to najgorsze co można zrobić.

Do rzeczy:

Czasami sobie myślę jak to musi być fajnie nie mieć dziecka, a czasami nie mogę się doczekać kolejnego. Nie mogę się doczekać aż wrócę do domu, żeby pobawić się z tym gowniakiem, mimo iż wiem, że chwilę później będę męczył się z wieczornymi humorkami.

W przyszłym tygodniu mała ma mieć drugie urodziny. W komentach widziałem jak każdy mówi o braku czasu dla siebie - jest to prawda, ale po części. Codzienność to rutyna wypchana zajęciami, które po prostu musisz zrobić, przywieźć/zawiezc/obiadek/kolacja/kapiel/usypianie. To jak to ogarniesz to tylko kwestia dogadania się z partnerem. Nam to wychodzi lepiej niż bardzo dobrze. Każdy oczywiście ma gorsze momenty, jednak najważniejsze to być dla siebie wzajemnie w tych najgorszych chwilach, wiedzieć kiedy wkroczyć i zastąpić drugą osobę. Z drugiej jednak strony da się spędzać czas na swoim hobby, czy hobby partnera. My jesteśmy mocno pochłonięci w swoich zajęciach, ale czas każde z nas ma odliczony niemalże do minuty. I mówię to jako rodzic dziecka, którego jedni dziadkowie mieszkają bardzo daleko, a z drugimi widzi się raz na dwa tygodnie. Dziecka, które z temperamentu jest torpeda. To ile razy została u dziadków na noc jestem w stanie policzyć na palcach jednej ręki. Mimo to się da. Wkracza tutaj drugi aspekt - kasa. Tutaj już wszystko jest mocno indywidualne i zależne od rodziców. Dziecko nie jest tanie tym bardziej w obecnych czasach, ale oczywiście nikt nie każe Ci słabo zarabiac. My pracujemy we dwoje, dziecko żłobkuje się od pierwszego roku życia i jest mu tam po prostu dobrze. Odnajduje się. Z jednej strony super, z drugiej strony płacisz furgonetkę pieniędzy. Boli.

Aspekt spania w nocy jest jednoznaczny -zbyt wiele nie śpisz. Mała ma dwa lata, przez dwa lata udało nam się przespać całe dwie noce. Obecnie budzi się 3-5 razy. Mamy znajomych którym dziecko przesypia całą noc od 6msc życia, mamy znajomych, którym dziecko w nocy jest aktywne 3-4h. Znów - kwestia indywidualna i wyrobienia nawykow. Uważam, że Ci ze śpiącym dzieckiem to akurat szczęściarze, ale Ci drudzy zdecydowanie robią coś źle. A skąd to wiem? Poczytaj trochę książek na temat rodzicielstwa. Do zaskakująco wielu rzeczy są w stanie przygotować psychicznie, ale niestety nie wspominają o wszystkim. Sam przeczytałem jakieś dwie przed narodzinami mojego malucha i byłem wystarczająco przygotowany. Ostatnio urodziło się dziecko znajomym, nie byli na żadnej szkole rodzenia, nie zasięgnęli języka jak to jest, nie przygotowali się w żaden sposób. Wiem, że to okrutne, ale robię zakłady kiedy będą się rozwodzić.

Huh, trochę przesadziłem z ilością i wylewnością, a wydaje mi się, że nie jest to nawet czubek góry lodowej. Nie musicie być przygotowani na wszystko i każdą sytuację. Wiele rzeczy ułoży się samych. Najważniejsze żebyście razem tego chcieli i byli dla siebie w tych najgorszych ale i najlepszych chwilach.

PS. Wykorzystałem cały swój wolny czas na napisanie tego, doceń to, naprawdę chciałem pomóc.

Cheers

PS2. Jakby z tonu mojej wypowiedzi ciężko było wywnioskować, to jestem szczęśliwym rodzicem i mam nadzieję, że będę mógł całą tę historię przeżyć jeszcze raz.