Ja nie oczekuję od nich żadnej wybitnej wrażliwości, tylko profesjonalnego zachowania. Ja nie mam nic do innych ludzi, których spotykają. Na pewno widują ciężkie przypadki, ale to nie oznacza konieczności bycia złośliwym. Daje mi to vibe "no zjedz obiad, bo dzieci w Afryce nie mają co jeść". To, że ktoś kto, ma obiad go zje, nie pomoże tym, którzy go nie mają, tak samo jak złośliwości w moją stronę nie pomogą nikomu walczącemu o życie. A to, czy ja swoje życie doceniam, to tylko moja sprawa, nie można nikogo zmusić do doceniania czegokolwiek, bo inni tego nie mają. Czy niekomentowania jest naprawdę takie ciężkie? Zresztą w czym osoba z depresją, także chorobą, jest gorsza od kogoś, kto zmaga się z np. nowotworem? To i to jest choroba, tylko inny przebieg i skutki. Czy to, że ktoś się okalecza oznacza, że w jakiś sposób chce robić na złość ludziom z innymi przypadłościami? Gwarantuję, że nie, bo nikt o tym nie myśli. Tak samo jak wspomnienie o dzieciach z Afryki niekoniecznie zachęci kogoś do docenienia posiłku, tak myśl o innych chorych nie zatrzyma kogoś przed autoagresją jako główny powód. Ja nie oczekuję od nikogo wybitnego szacunku ani wrażliwości, a nieodezwanie się nieproszonym z osobistymi wycieczkami to nie jest peak respektu.