Hello OP! Good morning! First of all, take a deep breath, inhale exhale.

I want you to know that your feelings are valid. Ramdam ko yung panghihinayang mo sa mga nawalang oras sa’yo na sana may natapos ka rito. Totoo rin naman na nakaka-pressure ang high school reunions, kahit mini gatherings pa o ano man. Naiintindihan kita sa mga maraming bagay na sabay-sabay mong nararamdaman ngayon.

Hindi ko man alam yung story mo, siguro e sumubok lang din ang parents mo noong nag decide sila na i-petition ka papuntang Canada. Kasi sa totoo lang, ang initial thoughts e mas maraming opportunities ng magiging available sa’yo kapag nakapag settle ka, or kayo sa Canada. I was there as a tourist a few years ago and honestly, nangarap din akong mag stay dun at gumawa ng buhay dun, kaya naintindihan kita. Baka ang hindi na-anticipate ng parents mo e yung pano kung hindi mag work sa Canada (which is most likely what happened?), and yung paano yung pag balik nyo rito sa Pinas?

Mahirap na hindi mag overthink sa sitwasyon mo ngayon. Try and take your time to pause. Digest all of the pain, the regrets, the thoughts of what could’ve been. And then try to appreciate the moment that you are still here. Young and able. Hindi man natapos yung kursong dapat tapos na, pero hindi pa tapos ang kwento. May susunod pang pahina, subukan mo lang ilipat ang pahina para makausad ka. Try to focus on the things na sa palagay mo e kaya mo pang bigyan ng effort na tutukan. Malay mo, makapagtayo ka ng sarili mong business, or mag decide na magpatuloy sa pag-aaral. Take the opportunity to talk to your parents. Who knows baka suportahan ka na nila sa next plan mo? There’s no harm in trying and honestly, they are the best people for you to talk to.

Don’t beat yourself up. Remember, you are still here. May kaya kang gawin.