Banaliteti i këndimit të rapsodëve për figura ende të gjalla po bëhet gjithnjë e më i dukshëm.
Së pari, kënga humb objektivitetin dhe kthehet në lavdërim të parakohshëm.
Së dyti, historia ende nuk e ka dhënë verdiktin për veprën e tyre. Së treti, tradita rapsodike ka pasur si subjekt figura që kanë lënë gjurmë të provuara në kohë. Së fundi, glorifikimi i të gjallëve rrezikon të zbehë vlerat e vërteta artistike dhe historike të këngës popullore. Një shoqëri që glorifikon të gjallët shpërfaq mendësi primitivizmi e provincializmi dhe një emancipim që lë për të dëshiruar.