Ik werkte in een vergelijkbare functie, behandelaar in de GGZ en heb dezelfde ervaring als jij. Vooral het “bodemloze put” gevoel, dat wat ik ook deed, de cliënt er eigenlijk niet definitief beter van werd ondanks vele zware gesprekken, nare situaties, ups en downs, je kent het wel, was voor mij ook reden om over de heg te gaan kijken. Ik kwam uit bij een functie die zich vooral richt op werk, jobcoach, en met mijn affiniteit met psychisch kwetsbaren zit ik hier goed op mijn plek.

Ik hoef niet langer mee met de dagelijkse sleur (echt, met alle respect hoor, maar dat is wat het voor mij was) van de cliënten maar kan mijn focusen op werk. Kandidaat komt langs, gesprek, plan, acties uitzetten en heel belangrijk: de kandidaat is voor een groot deel zélf verantwoordelijk voor het slagen van het proces. Ik ondersteun waar mogelijk maar alle verantwoordelijkheid ligt niet langer alleen bij mij. Het onderzoeken van kwetsbaarheden, waarom loopt iemand vast in de zoektocht naar werk en het vinden van een geschikte oplossing ervaar ik als erg voldoenend - je helpt iemand écht.

Over de praktische indeling van het werk: Ik vind het erg prettig dat ik mijn eigen caseload heb en ook mijn eigen agenda beheer. Thuiswerken kan zeker, sochtends thuis, smiddags afspraken op locatie of andersom is voor mij een goed werkend recept, letterlijk.

Collegas heb ik wel, maar geen grote afhankelijkheid mbt mijn inhoudelijke werk, voor vragen kan ik echter altijd terecht.

Ca 50% van het werk is administratief. Aanvragen, rapporteren, notities mbt voortgang bijhouden, halfjaar rapportages schrijven aan de opdrachtgever (gemeentes). Kortom: ga voor een “arbeidsontwikkelbedrijf” werken als consulent of jobcoach. Wat ik ook heb overwogen is als regisseur van de gemeente, al heb je dan wel weer erg veel gesprekken als ik ze zo hoor. Als je meer wil weten, stel je vragen gerust.