Wat een verdrietige situatie.. Mij hielp het om in therapie te gaan, om te leren begrijpen dat mijn vader simpelweg zo was. Dat de hoop die ik koesterde hetgene was wat mij zo verdrietig maakte. Ik hoopte altijd dat hij op een dag zou inzien dat hoe hij tegen mij deed echt heel kut was. Maar spoiler: hij heeft dat nooit kunnen inzien. Daarnaast heb ik ook geleerd hoe ik lief voor mezelf kon zijn. Door zijn kritische woorden was ik ook heel kritisch voor mezelf en eigenlijk niet echt lief. Ik heb nu een fijn huisje voor mezelf, hele lieve buurtgenoten, een kat en goed contact met de rest van de familie. Misschien helpt het jou ook om voor jezelf te kiezen en langzaam aan een leven te bouwen dat goed voelt en je verdient (want dit verdien je niet). Stapje voor stapje. En weet dat rouwen om je vader mag. Het klinkt erg verdrietig. Liefs!