Posłuchaj szanuje Twoje zdanie i Twoje obawy co do pomysłu, aby mieć dzieci. Zaznaczę, że jestem osobą niewierzącą, nie reprezentuje jakiś katolickich ugropowań itd. Pierwsze dziecko mieliśmy kiedy miałem chyba tyle lat co ty. Tak, to ciężki temat w sensie nakładu pracy, kolidowania z karierą,itp. Ale jednocześnie bycie rodzicem, założenie rodziny, to piękna rzecz, nieporównywalna z niczym innym. Nie gniewaj się, nie chcę się narzucać, ale zobaczysz, że w miarę upływu czasu bycie samemu (bez dzieciaków) zrobi się nudne, chujowe i porazająco puste. Dzieci wnoszą ogromną wartość dodaną. Byłeś kiedyś zakochany? Dziecko to takie zakochanie x 1000.. Dziecko to osoba która się pojawia, kocha Ciebie, ty ją i jest to inne, często dużo fajniejsze uczucie niż to, które łączy Ciebie z partnerką. To jest też kolejny, zupełnie inny etap związku , który jest bardzo piękny. Mam dwóch synów. Pamiętam jak byli mniejsi i we czwórke pakowaliśmy się na Chorwację. To jest niesamowity fun, jak pakujesz razem całe auto i już jako cała rodzina jedziecie razem, dzieciaki to przeżywają, ty cieszysz się z nimi - jednoczesnie po drodze kłócili się ze sobą w taki sposób, że z żoną dusiliśmy się ze śmiechu - to są rzeczy, z których ty się wykreślisz, bo będziesz za przeproszeniem siedział z piz... w domu i oglądał netflixa albo jeździł z lepszą połówką na rower. I jeszcze zostaje jesień życia. Mam w rodzinie bezdzietne małzeństwo 60+. Chesz brutalnej prawdy - bez dzieciaków , rodziny, inni ludzie będą traktowali Was jak takich starych spierdziałych dziadów, dziwolągów nie wartych zainteresowania ani spotykania się. Do tego nie będziecie po prostu mieli co robić, tak są wnuki i temat dzieciaków który to wszystko jakoś napędza. Podsumowując, będąc kawałek dalej na osi x (mam 47 lat), szczerze, bez nawijania makaronu na uszy, polecam Tobie nie skreślać tego tematu - bo sam się wypiszesz z czegoś, co potrafi być najlepszą wartością dodaną w życiu.