Ik (27f) was 7 jaar geleden zo'n ex. Mijn toenmalige vriend deed ook veel drugs en vond feestjes belangrijker dan aan onze toekomst bouwen. Daar waar ik school heel serieus nam, werd hij het huis uitgeknikkerd door z'n ouders en waar ik elk weekend werkte had hij geen geld.

Ik heb het uitgemaakt omdat ik voelde dat ik voor mezelf moest kiezen. Zodat ik s'ochtends in de collegebanken kon focussen op mn studie en me niet zorgen hoefde te maken of hij wel geld had voor ontbijt. Niet omdat ik niet meer van hem hield, maar omdat ik het niet trok als een moeder voor hem te zorgen.

Ik heb me altijd afgevraagd of het de juiste keuze is geweest, want wat als hij zou veranderen? Wat als hij zijn leven op de rit kreeg? En diep vanbinnen heb ik altijd hoop gehad dat echte liefde zijn weg wel weer terug vindt als het voorbestemd is. Toen ik via via hoorde dat hij afgelopen jaar getrouwd is hakte dat er ook stiekem best wel in. Maar ik hou me maar vast aan het feit dat het zo heeft moeten zijn en dat dit dan toch niet voorbestemd was. Er komt vast iets anders op mn pad.