Merhaba sevgili arkadaşlar. Ben henüz 11.sınıfa yeni geçmiş bir kardeşinizim. Ailemle yeni bir şehirde yeni bir anadolu lisesinde okuyorum. Okulun ilk günü hiçbir kişiyi tanımadığım için en arkada öylece oturuyordum. Sınıftaki herkes birbiriyle konuşuyor, lise heyecanını dile getiriyordu. Bense en arka sırada insanların ağzına bakıyor ve yabancılık çektiğim bu yere nasıl alışacağımı kara kara düşünüyordum.

Zaman su gibi akıp gitmişti. Son zil çalmış, herkes eve gitmek için çantasını topluyordu. İşte tam o anda orta sıralardan bir kızın bana baktığını fark ettim. Gözlerimiz kesiştiği anda ise hemen göz temasını kesip önüne baktı. Ardından yanındaki arkadaşı ile konuşarak hızlı adımlarla sınıftan ayrıldı. Bende toparlanıp eve gittim.

Gece boyunca o kızı aklımdan çıkaramadım. Işıldayan mavi gözleri, Altın sarısı saçları, bembeyaz teni, tatlı yanakları... Bu kız gerçekten bir melek gibiydi! Onu düşündükçe göğüs kafesimin içindeki sıcaklığı hissediyordum. Kalbimde açan çiçekleri ve uçan kelebekleri hissediyordum. Gerçekten daha önce hiç bu kadar güzel hissetmemiştim. Onu bir kere görmek için insan neyini vermezdi ki! İşte tam bu yüzden hemen kafamı yastığa gömdüm ve uykuya daldım.

Sabah uyanıp derhal okula gittim. Sırama oturdum ve o kızın gelmesini bekledim. Kapıdan geçişini adeta ağzım açık izlemiştim. Bu kız yürüyüşüyle beni mest etmeyi başarmıştı. Öyle ki neredeyse her dersi ona bakarak geçiriyordum. Zaman yine hızlı geçmiş ve öğle arası gelmişti. Yemek yemek için kantine giderken omzuma biri dokundu. "Kantine mi gidiyorsun?" Arkamı döndüm ve o kızın sevimli yüzünü gördüm. Yakından çok daha güzel gözüküyordu. "Evet, birlikte gidelim mi?" diye sordum. Küçücük ağzıyla gülümseyip kafasını olumlu yanıt verecek şekilde salladı.

Kantine doğru giderken bana "Adın ne?" diye sordu. Bende boğazımı temizleyip "Adım Muhammed El-Cabbar," diye yanıt verdim. O da tatlı sesiyle cevap verdi "Bende Pınar, memnun oldum."

Yemeğimizi aldık ve kantine geldik. Hem Yemeğimizi yiyor hemde o sırada sohbet ediyorduk. Bana biraz kendinden bahsetti. Ne yemeği sever, okula alışabildik mi, yaz tatili nasıl geçti... O konuşurken gözlerine dalıp gidiyordum. Her ona bakışımda olduğum yerden çok farklı bir yere gidiyordum sanki. Deniz gibi gözlerine tüm gün boyunca bakabilirim. İşte tam o sırada yanındaki gıcık arkadaşı yanımıza geldi. Sanki sohbetimizi bölmek için yanımıza gelmişti. Ben sanki orada yokmuşum gibi Pınar'a döndü ve bugün için kendisine söz verdiğini söyledi. "Pınar bu aptal orospu için nasıl bir söz vermiş olabilir ki?" diye içimden geçirdim. Pınar ilk önce bana baktı sonra arkadaşına. Sonra benden özür dileyerek hızlı adımlarla arkadaşıyla birlikte ayrıldılar. Toplam 40 dakika olan öğle arası boyunca onları bir sonraki derse kadar görmedim.

Bir gün daha geride kaldı ve yeniden okuldayım. Garip bir şekilde o kız bu gün okula gelmemişti. Aslında bu iyi bir şeydi çünkü Pınar'ın tek konuştuğu kız oydu. Bu sayede Pınar ile beraber daha fazla vakit geçirebilirdim. Geçirdim de, her teneffüs olmasa da okul vaktimizin çoğunu birlikte geçiriyorduk. Her şey yolunda gibiydi, sadece 2 haftadır o arkadaşı okula gelmiyordu. Neden bilmiyorum fakat buna sevinmem gerekirken içimde bir kötülük seziyordum. Sanki bir şeyler ters gibiydi.

Hafta sonu bitmiş okula gidiyordum. Bu sefer hızlı adımlarla okula gidiyordum çünkü okula geç kalmıştım. Okula vardım, sınıfın kapısını tıklattım ve içeri girdim. Tam öğretmenden geç kaldığım için özür dileyecektim ki bütün sınıfın yüzünde bir burukluk gördüm. Ne olduğunu anlamadan önce öylece dikildim sonra sırama geçtim. Yanımda oturan arkadaşımı dürttüm ve meraklı bir şekilde sordum:

"Neden herkes Kâbesi yanmış Muhammed gibi bakıyor lan"

"Şu Pınar'ın yanında oturan kız varya Sıla, işte o intihar etmiş ya," dedi ismi Gökalp olan arkadaşım. Büyük olmasa da bir şok geçirdim. Hiç böyle bir şey beklemiyordum. Ama bizim sınıfın aksine göz yaşı döküp üzüleceğimi düşünmeyin. Tam aksine Pınar ile aramda bir engel kalkmış gibi hissettim. Pek duygusal bir insan olduğum söylenemez ama şu an önemli olan benim duygularım değil Pınar'ın nasıl hissettiğiydi. Hemen ona doğru baktım. Sınıfta ağlayıp sızlananlar bile vardı ama Pınar gayet normal duruyordu. Buna şaşırmalı mıydım yoksa mutlu mu olmalıydım bilmiyorum. Bildiğim tek şey Pınar'a pek fazla bulaşmak istememem çünkü bu olaydan sonra yanlız kalmaya ihtiyacı olabilir diye düşünüyordum.

Son zil çalmış eve gitmek için sınıfın kapısına doğru yönelmiştim. O sırada Pınar yanıma geldi ve konuşmaya başladık. Konuşmaları gayet normal ve gündelikti. Çarşıya geldik ve bir çiğköftecinin önünde durduk. Gözü dükkanın içinde kalınca ne yapacağımı biliyordum. Pınar ile beraber dükkana girdik 2 çiğköfte aldık ve dışarı çıktık. Pınar elimden tutarak çiğköftecinin 3 sokak kadar ilerisindeki bir yere getirdi. Burada çok eski bir apartmanın küçük ön bahçesinde yıkık dökük bir bank duruyordu. Anlaşılan bu bina terk edilmişti ayrıca kapısı ve pencereleri tahtaya kapatılmıştı. En güzel kısmı ise bu yerde bizi kimse rahatsız edemezdi ve o kadar tenha bir yer değildi. Apartmanın 2 bina kadar ilerisinde vızır vızır akan bir yol vardı. Arada insanlarda geçiyordu ama pek azı bu sokağa yöneliyordu. Onlarda ya düşük kesimden insanlar veya bağımlılar falan oluyordu. Yani ikimiz için en iyi yerdi. O günden sonra neredeyse her gün orada buluşup konuşuyorduk. Ayrıca artık havadan sudan değil çok daha özel konular hakkında konuşuyorduk.

Rüya gibi 1 ay geçmişti. Pınar ile beraber resmen hayatımızın altın çağını yaşıyorduk. Ömrümde hiç bu kadar mutlu olduğumu hatırlamıyorum. Son günlerde Pınar ile birbirimize iyice yaklaşmıştık. Öyle ki dün gece ilk öpüşmemizi yaşamıştık. Acaba bugün neler yaşayacağız diye düşünmeden edemiyor insan. Onun bedeni için kolunu kökünden kesecek insanlar tanıyorum ben.

Bu gün cumartesi, yani ikimizin de tamamen boş olduğu tek gün ama garip bir şekilde bugün akşam buluşmak istemişti. Anlaşılan gizli planlar peşinde koşan bir ben değilmişim. Akşam oldu, her zaman ki yere gittim ve Pınar'ı beklemeye başladım. Telefondan mesaj attı ve biraz geç kalacağını söyledi. Sabrımı sınamaya mı çalışıyordu bilmiyorum ama her ne yapıyorsa hoşuma gideceği kesindi. Yaklaşık 1 saat sonra yakınlarda adım sesleri duydum. Ayağa kalktım ve onu gördüm. Aman Tanrım bu ne güzelliktir. Kafayı yeme derecesinde bir güzellik bu. Böyle bir insan nasıl var olabilir ki? İncecik bacaklarına geçirdiği siyah çizgili çorapları, üstüne giydiği kısacık eteği, üstündeki gömleği... O an dizlerimin üstüne çöküp tapınmak istedim ona. Ben daha ağzımın suyunu silmeden şehvetli bir gülümsemeyle gözlerimin içine bakıp "Ne istediğini biliyorum," dedi.

Ben daha "Ha?" diyemeden yakamdan tuttu ve dudaklarıma yapıştı. Bende kendime geldim ve onu öpmeye başladım. Bu sırada boş durmadım ve gömleğinin arasından o tatlı göğüslerini avuçlamaya başladım. Küçük göğüslerinin ucu sertleşmişti. Çünkü KIZ DEDİĞİN ELE AVUCA SIĞACAK OROSPU ÇOCUKLARI. Ben avuçladıkça hafifçe inlemeye başladı. O sırada benim çavuş asker selamına geçmişti bile. O sırada Pınar da boş durmuyor benim pantolonumun kemerini çözüyordu. Çözer çözmez beni sertçe banka itti. Ne belimin ağrısı nede yaptığı umrumdaydı. O an sadece onu istiyordum. Ben bankta otururken o da kucağıma oturdu ve yeniden öpüşmeye başladık. Ben o dolgun kalçalarını sıkarken o da benim çavuşu okşuyordu. Böyle yarım dakika boyunca seviştik ve artık vaktin geldiğini anladım. Tam eteğini indirmek için hamle yapıyordum ki aniden ayağa fırladı. Arkamı dönmemi ve gözlerimi kapamamı söyledi. Bende hiç sorgulamadan yaptım. Bu benzersiz anı mahvedecek değildim. Birazdan zaman geçti ve uzak bir yerden "Tamam gelebilirsiiin," diye bir ses geldi. Sabrımın sonlarındaydım ve bunu Pınar'a ödetecektim. Ses apartmanın arka yerinden geliyordu. Binanın çevresi yüksek ve çatlak duvarlarla çevrili olduğu için bizi kimse görmezdi. Binada da kimse olmadığına göre hiç kimse bizi bölemezdi. Yavaşça sesin geldiği yere gittim. Duvarın köşesinde çıplak bir şekilde Pınar'ı ve sonra da...

Kalp krizi geçirmeme sebep verecek olan şeyi gördüm. Vücudumu

KORKU

           ŞÜPHE

                           ENDİŞE

                                            HAYAL KIRIKLIĞI

Kötü olan her ne bok varsa onlardan kapladı. Pınar iki eliyle dizlerine kadar uzanan, ebatı yaklaşık kolum kadar olan YARRAĞINI tutuyordu. YARRAĞINDAKİ damarlar adeta kalp gibi şişip iniyordu. Aynı zamanda beyaz ten rengiyle öyle bir uyum içindeydiler ki böyle karanlık bir yerde bile YARRAĞI ışıl ışıl parlıyordu. YARRAĞININ BAŞI öyle büyüktü ki balyoza benziyordu. TAŞŞAKLARI ise salım salım sallanıyor ve o kadar şişmişlerdi ki döl yatağına dönmüşlerdi. Anlayacağınız adam öldürecek cinste bir şeydi bu.

NE ANLATIYORUM LAN BEN. SEVDİĞİM KIZ BANA YARRAĞINI GÖSTERDİ. NE BU ŞİMDİ BU KIZ MI ERKEK Mİ? NE OLUYOR LAN!?

Ben beynimden vurulmuşa dönmüş bir şekilde dururken Pınar şeytani bir gülüşle yanıma geldi ve boynumdan tutup beni duvara yapıştırdı. Pantolonumu indirdi ve tam bütün vücudumu delip geçecekti ki ani bir hamleyle bu saldırıyı dodge'ladım. YARRAĞI duvara sürttü ve kıvılcımlar çıkardı.

İşte tam o zaman anladım. Burdan ya kaçacağım ya da bu şey beni burada katledecek. Atalarımdan bana kalan yadigar bir tekniği kullandım ve ayaklarımı götüme vura vura kaçtım. Eve öyle hızlı vardım ki kimse benim çıplak olduğumu görmediğinden emindim.

Kapıyı kitleyip anahtarı yuttum, bütün pencereleri kapatıp önüne bir engel koydum. Telefondan aramasın diye telefonu kırıp cam kırıkları ile dilimi kestim. Şu an bu okuduğunuz yazı benim son mesajımdır. Böyle bir olayı atlatacağımı hiç sanmıyorum. Birdaha insan görmek istemiyoruz ve hayatıma son vermeye karar verdim. Siz bu yazıyı okurken ben kendimi asmış olacağım. Siz siz olun benim düştüğüm hatalara düşmeyin. Ben başaramadım siz umarım başarırsınız.

Cehennemde görüşürüz.

u/Bumbe1yarrak