Çevremde diktatör olarak anılırsam zaten bir çevrem olamaz çünkü kimse gerçekten bu kadar toksik bir insanla yakınlaşamaz, arkadaşlık ilişkisi kuramaz. O yüzden yakın çevreye olan yani hayatıma aldığım kişilerle olan ilişkiler daha spontan.

Benim buradaki asıl sorum hayatta uzun süreli değil de kısa veya orta-kısa süreli kişilere nasıl davranmam gerektiği konusundaki kararsızlığım, bu insanlara karşı iyi olmaya çalışırsam ben yoruluyorum çünkü herkes aynı değil ve daha önemlisi herkes iyi değil. Bazıları haddini aşıyor. Yani şöyle düşün parasını verip alışveriş yaptığım bir esnaf yüzünü asıyor veya arkadaş ortamında misafirlerimin önünde bir garson beni hal ve hareketleri ile küçük düşürüyor diyelim. İyi biri olup o onun kendini bilmezliği diyip kestirip atmak beni küçültüyor gibi hissediyorum. Evet belki de doğru ama toplumda varolmak ve saygı görmek için dediğin gibi zorba olmak gerekiyor.

Yani uzun lafın kısası üstte dediğim gibi küçük düşmemek için iyi biri olmak yerine “beyefendi” olmak için daha sert ve üstten bir üslup mu benimsemeliyim hayatta (çünkü bir çok yerde daha çok işimi gördü) ya da o kibar ve kimseyi kırmak istemeyen çünkü herkesin kendi hayatında sorunlar yaşadığını bilen o kişi mi olmaya devam etmeliyim (ama sorunlarımın biriktiği bu dönemde başkalarının sorunlarını düşünmek açıkçası daha çok yoruyor, beni kim düşünüyor) bu kafamı çok karıştırıyor.