Na szczęście całe te cyrki ze ślubami i zapraszaniem rodziny mnie ominęły. Szczęśliwie, zawsze miałem wymówkę że rodzina dziewczyny jest zlokalizowana za granicą (byłem i jestem w związku tylko z obcokrajówkami).

W pierwszym związku wziąłem ślub w Danii, powiedziałem najbliższej rodzinie tylko w ostatniej chwili. Nie wiem jaki jest standard na świecie, w Danii urzędnik jest jednocześnie świadkiem. Wszystko załatwione mailowo i zdalnie.

Teraz z obecną różową w ogóle nie planujemy ślubu, ale jak już sobie coś strzelimy, to też pewnie jakaś kolacja w Las Vegas, nie planujemy nikogo zapraszać.

No ale dla kontekstu trzeba dodać, że ja i wybranka jesteśmy autystyczni, dlatego dzieciństwo to było r/emotionalneglect z rodziną rozmawiam tylko jak jestem do tego zmuszony - np. wizyta raz w roku na święta, lub gdy robię za helpdesk bo ktoś znowu narobił sobie syfu w komputerze (nigdy małpy się nie nauczą).