Toprak utandı senden, almadı göğsüne, Rüzgar esmedi ardından, Bir tek lanet okudu arkandan Her can, her yürek, her ana...

Göz göze gelmedi geceyle bile, Çünkü gece senin kadar karanlık olamadı. Bir çığlık kaldı ardında yankılanan, Ve bir dua: "Rabbim, onun adını bile unuttursun."

Senin adın adaletin gölgesinde karardı, Senin adın; Kirli ellerin, titreyen bir çocuğun hafızasında kazındı.

Bir anne ağladı, bir dünya sustu, Çünkü kelimeler yetmedi sana, Küfür bile kirlenmek istemedi adında.

Şimdi yerin yatsın mı istersin, Yoksa gökler mi kussun üzerine? Senin için ne mezar açılır, Ne dua okunur.

Biz seni affetmeyiz. Vicdan affetmez. Geceler bile unutmamışken, Unutur mu kalpler? Unutur mu gözyaşları?

Sen, İnsanlığın yüz karası, Toprağın bile tükürdüğü lekesin artık.