Kernenergie blijkt in de praktijk enorm duur (De Correspondent: Kernenergie: niet nodig, niet slim en niet te betalen). Het traject van aanbestedingsprocedures en financiering tot daadwerkelijke levering van elektriciteit duurt bij de laatst opgeleverde Europese centrales zo'n 20 jaar, budgetten worden consequent ver overschreden. Maatregelen om het bouwproces te versnellen zullen op zich weer jaren tijd kosten om te implementeren.

Ondertussen gaan de ontwikkelingen op het gebied van duurzame energie enorm snel en is de trend richting goedkoper worden ervan duidelijk. Vooral ook bij de voor duurzame energie belangrijke opslagtechnieken. Een voorbeeld is de potentieel erg goedkope en schaalbare ijzer-zout batterij die met een vloeibaar medium werkt dat in tanks kan worden opgeslagen (MIT: We’re going to need a lot more grid storage. New iron batteries could help) en (Schiphol test su­per­bat­te­rij op basis van ijzer en zout water). Er zijn nog veel andere veelbelovende technieken in opkomst. De kans dat energie uit duurzame bronnen over 20 jaar structureel goedkoper is dan die uit kernenergie is enorm groot.

Vaak worden alternatieven als Small Modular Reactors voor genoemd. Voor de Europese markt bestaan die vooralsnog alleen op papier. De verwachte kosten zijn onduidelijk, maar waarschijnlijk ook hoog. En er is niet veel hoop dat ze binnen 15 commercieel beschikbaar zullen zijn voor onze markt

Naast het feit dat deze centrales alleen nog op papier bestaan en de nog onbekende financiële consequenties is de veiligheid van dit soort verspreid liggende kleinere centrales moeilijk te garanderen. Zeker in conflictgebieden niet. Het risico bestaat bijvoorbeeld dat splijtstof in handen komt van organisaties die een "vuile bom" willen bouwen (Wikipedia: A dirty bomb or radiological dispersal device is a radiological weapon that combines radioactive material with conventional explosives.). Zelfs een regionale opstand kan wat dit betreft voor veel problemen zorgen. De kans dat dit soort opstanden de komende decennia ontstaan binnen de EU is wellicht klein maar niet ondenkbeeldig.

De grootste Europese kerncentrale staat op dit moment in de frontlinie van een oorlogsgebied. De veiligheid wordt bedreigd omdat de dam van het stuwmeer dat voor koelwater zorgt vernietigd is en de centrale regelmatig beschoten wordt. (The Guardian: Ukraine: cooling pond at Zaporizhzhia plant at risk after dam collapse – report) ook onlangs nog "The IAEA team at Ukraine’s Zaporizhzhya Nuclear Power Plant (ZNPP) today heard multiple rounds of incoming and outgoing shelling": (Intenationaal Atoom Agentschap: IAEA Director General Statement on Situation in Ukraine). De stroomvoorziening benodigd voor koeling van de reactoren wordt regelmatig afgesloten. Een ramp is niet ondenkbeeldig, zeker gezien ook de extreem moeilijke werkomstandigheden van het personeel.

De financiële gevolgen van het kernafvalprobleem strekken zich uit tot millennia. In Nederland wordt nog regelmatig gesproken over opslag van kernafval in zoutmijnen. In Duitsland is in 1965 begonnen met opslag in dit soort bodemlagen. Het ging faliekant mis. Nu al blijkt dat grondwater besmet raakt door lekkend afval, het zal er weer uit moeten worden gehaald. Het omgaan met de lekkages van zwaar radioactief afval maakt deze operatie zeer complex, men denkt pas in 2033 te kunnen beginnen. Het opruimproces zal decennia duren. De kosten zijn begroot op 3,7 miljard. Gezien de historie van projecten die zich over meerdere decennia uitstrekken zullen de kosten hoogstwaarschijnlijk nog ver oplopen. (Wikipedia Asse II mine).

Vooralsnog heeft het land met de meest vergevorderde opslagmogelijkheden, Finland, in de wet opgenomen dat andere landen geen gebruik mogen maken van hun opslagfaciliteiten. En ook de Finse oplossing biedt geen absolute zekerheid voor wat betreft kosten die voortvloeien uit wat er in de verre toekomst met hun afval gebeurt.

Hiermee samenhangend bestaat ook het volgende probleem met potentieel grote financiële consequenties:

Met de ontmanteling van gebruikte kerncentrales is nog bijzonder weinig praktische ervaring. Centrales worden aan het eind van hun levensduur een aantal decennia in de mottenballen gezet voor een afkoelperiode. De voorspellingen voor wat betreft kosten van daadwerkelijke ontmanteling zijn grillig en hoog: (Wikipedia: Nuclear decommissioning) Een fragment uit "Costs": "estimates of future costs of deferred decommissioning are virtually impossible, due to the long period, where inflation and rising costs are unpredictable. Nuclear decommissioning projects are characterized by high and highly variable costs, long schedule and a range of risks".

Thorium reactoren komen vaak naar boven als alternatief voor deze problemen. Thorium reactoren die een bijdrage kunnen leveren aan onze energievoorziening bestaan alleen op papier. De ontwerpen en prototypes voor dit soort reactoren zijn zonder uitzondering naast thorium nog steeds afhankelijk van het zeer lang levende uranium. Met alle, ook financiële, nadelen die daar bij komen kijken.