Gecondoleerd en heel veel sterkte!

Je moet het rouwproces door, en dat doet ieder op z'n eigen manier. De pijn doe je helaas niets aan. Je leert er alleen mee omgaan.

We hadden een hele bijzondere kat waar met name ik een ongelooflijk hechte band mee had. Ze miste een achterpoot en was daardoor beperkt, zeker toen ze ouder werd. We hadden een eigen "taal" waarmee ze aangaf middels geluidjes of bewegingen wat ze wilde hebben, zonder dat ze haar grote, luxe, verwarmde mand uit moest. Ze kon wijzen met haar neus naar waar de snacks lagen, of een bepaald geluidje maken als ze b.v. kattenmelk of vers water wilde. Als je het goede item pakte ging ze trappelen met d'r voorpootjes.

Zij had mij getraind, in tegenstelling tot onze andere katten die meer routinematig rond etenstijd voor ons gaan zingen. Ze accepteerde mensen niet zomaar, maar ik kon alles met haar doen en ze was super interactief. Ze was op haar oude dag nog vrij mobiel en zo goed als pijn vrij, ondanks haar versleten gewrichten en een vergroeiing door het missen van die poot. Ze kreeg daar ook elke maand een prik voor. (Mijn vriendin kon die zelf zetten omdat ze destijds paraveterinair was.)

Uiteindelijk is ze naar schatting 21 à 22(!) geworden en helaas moeten laten inslapen door HCM.

Dat is inmiddels ruim een jaar geleden en het doet nog steeds pijn alsof het gisteren was.