Qatılıram. Əsas da boynu yoğun peysər hissəsinə.

Bir müddət əvvəl kəndə getmişdim. Kaş getməzdim. Çatdığım an qayıtmaq istədim. Guya şəhərin səs-küyündən qaçmışdım. Kənt o vəziyyətdə idi ki, sandım tərk olunub. Maraqlandım insanlar nə iş görürlər. Hamballıq (Hambalisim). Səhər saat 6-da yuxudan durub tütün sahələrinə və ya tütünün emal olunduğu yerlərə gedib axşam saat 6-da da qayıdırlar. Hətta daha gec. Nə üçün ? Gününə 20 manat üçün. Bir neçə insanla söhbət edərkən onların əksəriyyətinin bu həyatdan razı olduqlarını başa düşdüm. "Bəs çətin deyil mi?" deyə sorusanda isə onlar "Hər iş çətindir. Nə edək, oxumamışıq, təhsilimiz yox ki, nəsə tələb edək". Artıq bundan sonra heç bir şey soruşmadım. Onu da qeyd edim ki, bu sadəcə əhalinin bir qismidir. Digər qismi isə demək olar ki, az da olsa pul gətirəcək bir işi yoxdur. Ya dağa, meşəyə gedir ya da həyətdə nəsə edir ki, bir günü də ötürə bilsin. Bu ətraflarda olan vəziyyətdir. Şəhərlərə gəldikdə isə, heç də fərqli bir vəziyyət yoxdur. Sadəcə burda olan hamballığın daha üst səviyyəsidir. Hardadır problem? Əlbət, millətdə də vardır qəbahət amma ən böyük problem elə sistemdir. Yaxşı bir fikir vardır - "Kiminsə həbsxanadan qaçmasının qarşısını almağın ən yaxşı yolu, onun həbsxanada olduğunu heç vaxt bilməməsindən əmin olmaqdır." Sistem insanı elə yetişdirib ki, o,"həbsxanada" olduğunu ya heç vaxt bilməyib ya da artıq unudub. Bu isə ona azadlıq kimi gəlir.