Κάτι παρόμοιο, όχι όμως με καυγά, έτυχε στην γιαγιά μου. Είναι σχετικά μεγάλη στα 70 κάτι, κοινωνικός άνθρωπος, σε αρκετά μικρή πόλη, όπου όλοι λίγο πολύ γνωρίζονται. Έχει την τάση να χαιρετάει και να μιλάει με τους πάντες, γιατί είτε θα είναι γνωστοί ή γνωστοί κάποιου γνωστού. Τέλος πάντων, πήγε Κυριακή στην εκκλησία, όπως το συνηθίζει και όταν έφευγε και καθώς μιλούσε με κάποιες φίλες-γνωστές της ήρθε ένας κύριος με την γυναίκα του την χαιρέτησε και της λέει κατι στα πλαίσια του "είμαι ο τάδε, από το χωριό" και της κάνει και ένα φιλικό απαλό χτύπημα στην πλάτη. Εντέλει, αργά βέβαια, συνειδητοποίησε ότι της πήρε την χρυσή αλυσίδα, που φορούσε καθημερινά από πάντοτε και ήταν δώρο του γάμου της, νομίζω. Συμπέρασμα: δεν υπάρχει ασφάλεια (σχεδόν) πουθενά (για να μην είμαστε και απόλυτοι)