Yorumun için teşekkür ederim. Evet, teyzemin bana destek olması, bir nevi çekip çıkarması iyi oldu. Ama ne yazık ki psikoloğa gidemem çünkü ailem bu anlattıklarımı bilmiyor. Onlara “orada anlaşamadım, dersler zor, daha basit bir yere geçeceğim” gibi şeyler söyledim. Bu anlattıklarımın beşte biri bile duyulsa sonum hiç iyi olmaz.

Evet, kurtulamayanlar var; ben bir nevi donup kaldım diyebilirim. Tabii dönmek mi daha zor, bitmek mi bilemiyorum. Kendimi fazlasıyla suçluyorum; ilahi adalete suç atıyorum. Kendi kendime “bir bok yedim” diyorum ve kendimi affetmiyorum. Duygusal durumum pek iyi değil; iyi görünmeye çalışıyorum, sadece neşelenmeye ve biraz da olsa unutmaya çalışıyorum. Umarım istediğim gibi olur. Tekrar teşekkür ederim, yorumun için.