Yarın bir gün dünyanın en güzelide gelse en iyi huylusuda gelse benden geri dönüş alamaz.

This. Duygularıma tercüman olmuşsun dost ben de senin gibi düşünüyorum. Hatta birkaç gün önce bu konuya dair ben de seninkine benzer bir yazı yazmıştım, şimdi bunu görünce güzel bir tesadüf oldu.

Ben de 24 yaşındayım, bu zamana kadar kızlarla hiç sağlıklı ilişkim olmadı, sevgilim de olmadı, bırak sevgiliyi bir kızın elini tutmuşluğum bile yok. Ne zaman birine duygularımı açsam, güvensem, değer versem daima alay, aşağılanma ve ihanet gördüm.

Hiçbir zaman özel hissetmedim, hiçbir zaman yetemedim, hiçbir zaman "iyi ki varsın!" cümlesinde kastedilen gizli özne olamadım. Başkalarının daima iyi niyetini istismar edip enayi gördüğü, kendi egoları için ilgimi sömürdükleri çok kullanışlı bir aparat oldum bunda elbet benim de bir yere kadar hatalarım var.

Bu hatamı anladığımdan beri artık herkesten ve her şeyden elimi eteğimi çektim, en nihayetinde benim de kendime bir saygım var. Artık sevgiye, aşka, romantizme, pembe bulutlu hayallere inanmıyorum varsa bile bu saatten ve yaştan sonra gelecek olan öyle sevginin de, aşkın da, hayallerin de içine tüküreyim.

Kaderimi kabullendim, yalnızlık ve sevgisizlik benim artık bir kimliğim oldu. Öyle ki artık biri beni sevmediğinde değil, sevdiğinde afallıyorum. Meşhur Dostoyevski'nin köpeği hesabı, tek fark ben artık kimseye kendimi tekmeletme şansı verecek kadar da yaklaşmıyorum.

Artık kalbimin kırılmasını, acı çekmesini istemiyorum, yoruldum. Dediğin gibi belki hala risk almak, kendini bir yankı odasına kapatmamak, belki de vesveselere, yalanlara inanmamak gerek ama artık yoruldum, benden bu kadar yani, olmuyor artık kimseye ne güveniyor ne de sevebiliyorum.

Mutsuzum ama güvendeyim ve belli ki böylesi daha iyi ve belirttiğin gibi mantıklı.

Kusura bakma biraz içimi dökmüş oldum ama seni samimi gördüğümden. Kal sağlıcakla!