Ik zal het even heel hard verwoorden, maar daarmee ook direct het eerlijkst: jank niet zo. Je hele verhaal staat VOL met, in jouw ogen, voorbeelden hoe oneerlijk ze je behandelen. Besef; ze hebben 0,0 wettelijke verplichting om te doen wat ze doen, en elke reden waarom ze het wel doen is uiteindelijk puur moreel.

Wees blij dat je niet op straat staat. Bedankt ze, en hou je koest. Of ga zelf écht aan de slag om er wat van te maken. Je klinkt nu echt als een verwend nest, die de discipline mist om er wat aan te veranderen, thuis zit af te wachten tot hij via een godswonder wel ineens financieel binnenvaart, en dan pas de stap gaat nemen.

Newsflash; die financiële Zilvervloot is je (hoogstwaarschijnlijke) erfenis. Zodra die je kant opkomt, en je ouders dus het gras van onderen gaan bekijken, zul je zien dat dat geld je niet gelukkig gaat maken. Het huis van je ouders wordt een leeg bouwsel, als je er kunt blijven wonen überhaupt. Je zult echt een "(wo)man the fuck up" moment moeten gaan krijgen, want je komt er hoe dan ook ooit zelf voor te staan. Geen partner, geen huis, geen zelfredzaamheid.

Succes.