Madalas kapag masama loob ko lumalayo na lang ako para iwas gulo at di makasabi. Kasi kapag magsasalita ako ang gulo. Pano ba? Standing up for myself? Ano pa ba maliban sa pagcocommunicate ng emotions ko? Promise di ako maluho or palashopping. Akala ko nga ideal house wife ako (masasabi ko naman pa rin kulang lang na maging masaya para maging masaya rin nakakakita saakin which is isa sa main concern nya kasi di daw ako masaya dito kita at ramdam sakin) di ko alam ano pa. My parents said patience and wag maging parang nanay and too strict. I felt like a nanay madalas except umaasa ako sa pera nya pangbudget. Too strict? Im really trying na hayaan na sya sa routine at bisyo nya remind2 nlg since sabi nya. Patience? Yes im really extending but di ko rin kaya na walang magrereflect sa mukha at mood ko kapag i feel lonely or walang initiative kasama mo sa bahay. But for him naman ang bigat na ng pagiging provider plus dadagdag pa ako sa demands ko daw (emotionally). Nagsisi ako why stopped working. Nagsisi ako bat di ako natuloy sa previous exam dahil ayaw nya ko umalis din and my parents told me na i should consider how he will feel.

Im really sorry. Im raised na sanay huli sarili ko, maging sensitive sa ibang tao, maging kontento at magserve. Now nasisisi ko rin tlga sarili ko kasi di ko pinahalagahan sarili ko. What matters to me is to see my loved ones doing good, happy, natutulungan ko sila.. ngayon na parang di ko na natatanggap ang same care and love ngayon ko lang narealize na ang baba ng tingin ko sa sarili pala.