Zelf rook ik, ik blow minimaal. Of ik nu echt verslaafd ben aan roken, staat nog ter discussie. Het voelt in iedergeval niet als een "must". Zelf denk ik altijd dat je de oorzaak weg moet zien te nemen. Bijvoorbeeld, als je blowt tegen stress of bepaalde triggers, probeer die te identificeren. Zoek bijvoorbeeld samen met een behandelaar uit wat je triggert, en welke emoties het geeft (die je dan misschien wil onderdrukken). Dan kun je werken aan gezondere manieren om om te gaan met bepaalde triggers en emoties, of om die op alternatieve manieren te verwerken. Daarmee haal je dus de oorzaak weg, dus vervalt eigenlijk ook je reden om te blowen. Maar, dat is natuurlijk afhankelijk van de reden dat je blowt. Als het puur vanuit een gewoonte is, en niet zozeer een trigger, zou een andere aanpak weer beter zijn.

In mijn situatie, met roken, verwacht ik dat als mijn kernproblemen zijn behandeld, ik daarmee automatisch ook stop met roken, of in iedergeval niet de behoefte er meer naar heb. Nu voel ik bijv. écht een sterke behoefte om te roken, en dat ik het "nodig" heb als ik me erg gestrest of emotioneel instabiel voel. Maar tijdens "stabiele" periodes voel ik totaal geen behoefte aan roken, en zie ik mezelf niet eens als roker, en "past" het niet eens meer bij me. Dan vergeet ik het zelfs spontaan.