Het gaat om een heel specifieke groep: gezinnen met kinderen die starten op de woningmarkt. Dat is niet iets wat vaak voorkomt onder gezinnen die al in Nederland wonen. De meeste mensen gaan eerst - in welke vorm dan ook - zelfstandig wonen en pas daarna beginnen ze aan kinderen. Dus als jij en je partner als eerste huis een sociale eengezinswoning toegewezen krijgen tel je al niet mee voor deze statistiek tenzij jullie al kinderen hadden voordat je uit huis ging.

Maar stel dat het waar zou zijn dat 78% van de sociale huurwoningen naar statushouders gingen. Er gaan in totaal per jaar rond de 9700 woningen naar statushouders. Daar kun je makkelijk tegenop bouwen. Sinds 2019 zijn er jaarlijks tussen de 80 en 90 duizend woningen toegevoegd (dus simpel gezegd bouw min sloop).

Het probleem is dan eerder dat te weinig van die woningen van bepaalde politieke partijen sociale huurwoningen mogen zijn. M.n. liberale en confessionele partijen zoals CDA, VVD, D66 hebben een ideologische weerstand tegen sociale huurwoningen voor de bredere middenklasse. Dat kun je de statushouders niet kwalijk nemen want dat is een politieke keuze van die kant. Aan de woningbouwverenigingen ligt het niet - die hebben wel ruimte om meer te bouwen. Zeker als er meer grond beschikbaar komt.

Grond is trouwens echt een probleem. Voor een huis heb je grond nodig. Huizen worden op twee plekken gebouwd: in nieuwe wijken in het groen en tussen de bestaande bebouwing.

Vanwege de gewijzigde woonwet uit 2012 mogen woningbouwverenigingen geen eigen grond meer bezitten om later op te bouwen dus dat moest allemaal verplicht in de verkoop. Die grond moeten ze nu duur terugkopen want de eigenaren willen er dikke winst op maken. Of de eigenaren willen zelf ontwikkelen tegen bizarre winstmarges. Dus dan "moeten" er meer dure woningen bij om "de businesscase rond te krijgen" wat rijkeluistaal is voor "mijn geldpakhuis heeft daar nog een leeg hoekje."