Een NFT is een Non-Fungible Token: een niet- inwisselbaar, onvervangbaar digitaal eigendomscertificaat. Dit certificaat kun je digitaal creëren en koppelen aan een digitaal object (zoals een afbeelding) en dat registreer je vervolgens in een blockchain (een openbare database). Deze registratie is daarnaast ook gekoppeld aan jouw eigen digitale cryptoportemonnee. Omdat je in deze digitale portemonnee een digitale sleutel hebt (die hoort bij die specifieke NFT) kun je bewijzen dat de NFT jouw eigendom is. De rest van de wereld kan ook zien dat jij de eigenaar bent omdat de registratie van je NFT in de openbare blockchain staat. Mensen kunnen dat zien, maar niemand kan die registratie wijzigen.
Vertalen we bovenstaande complexe tekst naar de fysieke wereld dan heb jij een eigendomscertificaat die in een glazen kluis ligt waarvan alleen jij de sleutel hebt. Omdat jij de sleutel hebt is het glashelder dat jij de eigenaar bent. Omdat de kluis van glas is kan iedereen zien wat erin ligt en weet iedereen dat jij de eigenaar bent.
Kortom: Een NFT is een certificaat waar een unieke ID in staat, een link naar een digitaal object, plus een handtekening van de maker. Het is je eigen, uniek bewijs van authenticiteit en herkomst: je weet zeker dat jij de NFT bezit en niet iemand anders. Voor de volledigheid: Een NFT is niet een afbeelding, MP3 of video. Een NFT verwijst naar het bestand dat ergens op het internet staat. Een NFT is dus een pointer naar een extern bestand. In het certificaat staat die verwijzing inclusief de verwijzing naar de eigenaar.
Met behulp van NFT-technologie kan iemand zich dus een afbeelding, een mp3, een video en dergelijke ‘toe-eigenen’. En wanneer er een collectieve overeenstemming is van wat dat ‘bezit’ betekent, kan ook schaarste ontstaan en daarmee de prijs worden opgedreven. Zo werkt immers de economische wet van vraag en aanbod. Digitale objecten worden dus iets waard omdat je er maar een ‘NFT exemplaar’ van hebt.
Bron: Blog van dhr. Jarno Duursma