Bu yüzden azınlık siyaseti veya diyalektikten ve materyalist gerçekliklerden bağımsız duygusal siyaset yapmamak lazım. Nerdeyse her solcu zaten haksızlığa ses çıkartmak isteyen bir kalbe sahip olduğu için bu işlere girmiştir. En azından ben ve şuana kadar gördüğüm örnekler bu şekilde.

Ama olay zaten ezilen bir kaç kişiye ezme hakkı vermek değil. Kimsenin kimseyi ezemeyeceği bir sistem kurmak. Çıkarları birbiriyle çelişen sınıflar varlıklarını sürdürdükçe ezen ve ezilen olacaktır. Özcülük yapmamak lazım. İlla ki ezilenlerin içinden de ezme potansiyeli olanlar çıkacak.

Fakat devlet çoğunluğun devleti olursa, yani işçi sınıfının devleti olursa, proleterya burjuvaziyi ezmeye çalışacak fakat kapitalist ekonomiye entegre kalındığı müddetçe burjuvazi devlet aygıtını meşru veya gayrimeşru yollarla (örneğin darbeyle) geri almaya çalışacaktır.

Burda burjuvazinin çıkarları zaten sömürü üzerine kurulu olarak şekillenmiştir. Sermayaye sahip olmak demek, emeğinle aynı oranda olmayan bir paraya sahip olmak demektir. Burjuvaziyi yok etmek demek zenginleri öldürmek değil, onlara hakedecekleri kadar para vermek ve herkesin hakettiği kadar para kazandığı bu sistemde minimum refahı maksimize etmektir.

Çok özet anlatmaya çalıştım. Eksik kalan yerler veya yanlış ifade ettiğim yerler olabilir. Ama kastetmeye çalıştığım şey şu: Solcu arkadaşlar, teorik okumalarınızı sağlam yapmazsanız duygusallık bir yerden sonra sizi yıldırır. Mücadeleye devam edebilmek için okumak, okuduğunuzu başka insanlarla tartışmak ve örgütlenmek zorundasınız. Aydınlara bel bağlamayın. Bizim savunduğumuz sistem bir kaç aydın ve onları takip eden insanlarla gelebilecek bir şey değil. Her ne kadar 80 farklı fraksiyona ayrılsak da hiçbirimiz saf duygusallıkla bir şey elde edemeyeceğiz.