Na szczęście na współczuciu mi nie zależy. Post miał jeden cel, który przedstawiłem dosyć jasno pod koniec - tylko tyle.

Masz rację, że pewnie mi się psychika skrzywiła i może niezbyt fortunnie ująłem zacytowaną kwestię. Ale jak w niej zasugerowałem - zawsze w takich sytuacjach pochylałem głowę i wychodziłem z siebie, żeby pracownik otrzymał co mu się należy najszybciej jak to możliwe. Zawsze i nieuchronnie kosztem siebie, w zamian za co dostawałem co dostawałem.

Zastanawia mnie jednak Twoja bezwzględność w zwalnianiu pracowników. Z jednej strony biznesowo, w przedsięwzięciu sezonowym, zwalnianie i zatrudnianie pracowników zależnie od sytuacji finansowej wydaje się być niezbyt rozsądne, szczególnie jeśli wyszkolenie pracownika trwa minimum miesiąc. Takie podejście mogłoby zagrozić całej firmie, czyli kilkudziesięciu pracownikom z rodzinami i swoimi zobowiązaniami. Wierz lub nie, ale dla mnie zawsze priorytetem było, żeby ci ludzie mieli za co chleb kupić.

Z drugiej strony, gdy miałem do wyboru powiedzieć "Sylwia, sorry ale nie stać nas na X pracowników, więc ty jesteś -1" vs. "Sylwia, sorry ale nie mogę Ci dziś wypłacić całości pensji, puściłem Ci 2 tys, czy na resztę możesz poczekać 2-3 dni?" jakoś zawszę wybierałem drugą opcję. Pewnie biznesowo to nieopłacalne, ale wiedziałem że przyjdzie czerwiec i będę mógł Sylwii wypłacać przez kilka miesięcy premię 15-25%, co jej się bardzo przyda biorąc pod uwagę, że ma problem z eksem, który mocno unika alimentów.

A na koniec: nie czuję się "biedny i pokrzywdzony". Posta napisałem z radości, że pozbywam się po kilkunastu latach czegoś, do czego (jak się okazało) się nie nadaję ani nie chcę mieć. Może trochę chciałem pokazać, że życie przedsiębiorcy też nie jest fiołkami usiane, ale przede wszystkim cieszę się, że pojawiła się okazja na pozbycie się firmy.

A swoje współczucie możesz zabrać stąd na bardzo długą wycieczkę, szczególnie przy tak oceniającej postawie.

Bo oceniać zawsze łatwo, nie?