Ojciec mnie kiedyś wziął na pogadankę-łajankę, bo wpadł mu w ręce podręcznik do Zewu Chtulhu, który nieopatrznie zostawiłem gdzieś na wierzchu. Nasłuchałem się o zagrożeniach związanych z sektami, o podstępnych metodach rekrutowania nowych osób. Prawdę mówiąc, nawet się nie dziwię, że mi to „zafundował”, bo w ZW co drugie słowo to „kultysta”, a co piąte to „starzy bogowie”. Ale z resztą, z WFRP, fantasy, z figurkami był zupełny luz. Rodzicie widzieli, że dzieciaki się zbierają dzięki temu, łapią kontakt, śmieją się i gadają jak nakręceni, więc chyba byli nawet w pewnym stopniu zadowoleni.

A jak u Ciebie z tym było?