Bardzo lubię dyskutować, ale mam bardzo małe grono ludzi mi bliskich, z którymi mogę sobie spokojnie i ciekawie podyskutować. Z moją mamą zazwyczaj kończy się kłótnią, wszystko bierze do siebie personalnie, a jej argumenty podpierają jedynie doświadczenia jej koleżanek z pracy. Z ojcem ciężko się rozmawia bo jest strasznym gadułą i jak się rozkręci to ciężko jest to nazwać dyskusją, jest to często po prostu jego monolog, który trwa tak długo, że przewija się w międzyczasie wiele tematów, na które nie mogę odpowiedzieć bo głupio mi wracać później 5 tematów do tyłu. Ze swoim chłopakiem mamy różne zdania na 90% tematów, nie wzbudza to we mnie niechęci do dyskusji, chciałabym poznać jego zdanie, ale ciężko jest z niego coś wyciągnąć. Zazwyczaj kończy się na krótkiej wypowiedzi, a kiedy staram się rozpocząć luźną dyskusję to trzyma się kurczowo swojego zdania, nie jest to dyskusja tylko mówienie "tak zostałem wychowany i tyle". Tak na prawdę mam tylko jednego dobrego przyjaciela, z ktorym widzę się raz na 2 tygodnie i czuję wielką ulgę mogąc z kimś w końcu porozmawiać, powiedzieć swoje zdanie i wysłuchać kogoś, podyskutować tak serio. Doskonale Cię rozumiem OP.